Gezicht en stem van de band met de zoete liedjes

Davy Jones leek met zijn uiterlijk en zijn ervaring als acteur en zanger geboren om de frontman van The Monkees te worden.

„We’re the young generation and we’ve got something to say.” De begintune van de tv-show The Monkees zei waar het op stond in 1966: van nu af aan maakten jongeren zelf wel uit wat er op televisie vertoond werd.

The Monkees mocht een door Hollywoodproducers bij elkaar geraapte popgroep zijn die de hegemonie van The Beatles moest doorbreken; hun liedjes kwamen aan bij prille popliefhebbers. Last train to Clarksville, I’m a believer, Daydream believer en Theme from The Monkees hadden alles wat de vroege hits van The Beatles hadden: heldere samenzang, dwingend gitaarspel en teksten over meisjes in wie je kon geloven.

Zanger Davy Jones, die gisteren op 66-jarige leeftijd aan een hartaanval overleed, was een geboren popster. Hij was geknipt voor The Monkees om zijn uiterlijk, zijn Britse accent en ervaring als zanger en musicalacteur. Geboren in het Engelse Manchester, debuteerde hij op elfjarige leeftijd in de serie Coronation Street. Zijn rol als The Artful Dodger in de musical Oliver! bracht hem naar Londen. Als zestienjarige ging hij naar New York waar hij hetzelfde personage op Broadway speelde.

Beatlemania en het succes van de film A Hard Day’s Night inspireerden producers Bob Rafelson en Bert Schneider om een concurrerende groep van aantrekkelijke jongens bij elkaar te zoeken. Davy Jones werd als eerste gecontracteerd voordat bij audities uit 500 kandidaten de andere bandleden Mike Nesmith, Peter Tork en Micky Dolenz werden gekozen. Hun liedjes kwamen uit de koker van professionele songschrijvers als Neil Diamond en Boyce & Hart.

Met zijn kleine postuur, glanzend pagekapsel en vriendelijke uitstraling werd Davy Jones de lieveling van velen. De tamboerijn en de maracas werden zijn handelsmerk. Het verhaal van vier jongens die samen in één huis woonden was een zonnige karikatuur van het bestaan van een popgroep.

Intussen scoorden ze in de echte hitparade met sterke songs als Pleasant Valley Sunday en A little bit me, a little bit you. In alternatieve kringen werden ‘The Prefab Four’ niet serieus genomen. Maar ze toonden hun goede smaak door de nog onbekende Jimi Hendrix mee op tournee te nemen en nauw betrokken te zijn bij de organisatie van het Monterey Pop Festival in 1967.

Op het toppunt van hun televisie- en hitparaderoem zochten The Monkees verdieping met de psychedelische speelfilm Head en het album The Birds, The Bees & The Monkees waarop Jones voor het eerst liedjes meeschreef. Het eigen initiatief werd geen succes.

Terwijl Mike Nesmith als enige een rol in de muziekwereld bleef spelen met de countryrock van zijn First National Band, verdwenen Davy Jones en de anderen in het oldies-circuit. In 1994 maakten The Monkees zonder Nesmith een weinig succesvolle comeback.

Jones bleef zingen en acteren, terwijl Peter Tork zich druk maakte over het feit dat The Monkees uit de Rock and Roll Hall Of Fame geweerd werden, omdat ze wel zelf zongen, maar niet zelf de instrumenten bespeelden. In 1966 was dat geen bezwaar voor jongeren die hunkerden naar hun eigen popcultuur. The Monkees verschenen als enigen wekelijks op tv. Met hun lange haar en mooie liedjes waren ze op toen de belangrijkste popgroep ter wereld.