film

Charlize Theron als de obstinate, onvolwassen Mavis Gary in Young Adult

Young Adult

De 37-jarige Mavis Gary, zojuist gescheiden en ghostwriter van impopulaire tienerlectuur, smoort haar groeiende paniek in alcohol.

Als ze een babykaartje krijgt van haar jeugdliefde Buddy Slade, besluit ze naar haar geboortedorp terug te keren om hem te ‘redden’ van zijn gezapige burgerbestaan. Mavis’ waanzin is eigenlijk deerniswekkend. Dat Young Adult toch zo grappig is, is een verdienste van actrice Charlize Theron. Haar Mavis is bot en obstinaat, maar vooral beeldschoon. Zoals zij sneert, katten uitdeelt en sarcastisch met de ogen rolt (‘sure, totally!’); je kan niet wachten tot die onvermijdelijke koude douche. Om dan toch een steek van medelijden te voelen als ze wegzinkt in onversneden melodrama.

Plan C

De kalende Amsterdamse politierechercheur Ronald Plasmeyer (Ruben van der Meer) bezoekt graag illegale pokerwedstrijden. Tot diep in de nacht zit hij aan de wedstrijdtafel, in de ijdele hoop eens flink te winnen. Om zijn gokschulden te kunnen betalen sloot hij een lening af bij een Chinese onderwereldfiguur die zijn geld nu terugeist. Geld dat Ronald niet heeft. Dus bedenkt hij een plan dat hij samen met zijn sullige vriend Gerrit (René van ’t Hof) en diens vroegere zwager Bram (Ton Kas) uitvoert. Dat dit plan uit de hand loopt, spreekt voor zich. Wie zijn hand overspeelt, wordt gestraft. Plan C zit vol droge humor. Zo noemt Gerrit de papegaai die hij heeft ‘een stukje gezelligheid’ en is er de steeds terugkerende zinsnede dat ploeteraar Ronald ‘in een lastig parket zit’. Hoewel de meeste humor talig is en de dialogen licht absurdistisch, heeft Plan C ook veel visuele flair.

Hugo

Het is een verademing om weer eens een film van Martin Scorsese te zien waar het maakplezier van afspat en waarin hij iets nieuws probeert, een jeugdfilm in 3D. Hugo gaat dan ook over een onderwerp waar de Amerikaanse regisseur uiterst gepassioneerd van raakt: de geschiedenis van de cinema. Het weesjongetje Hugo (Asa Butterfield) leert een mopperende oude man (Ben Kingsley) kennen met een snoep- en speelgoedwinkeltje. De man was ooit de gevierde filmmaker Georges Méliès, een van de filmpioniers van de vroege cinema met feeërieke films vol special effects, maar de tijd haalde hem in.

170 Hz

Hoeveel woorden heb je nodig voor de liefde? Er zijn nu eenmaal dingen die je niet in woorden uit kunt drukken. Of het nu in het Nederlands, het Engels of een van de 160 gebarentalen is die regisseur Joost van Ginkel ontdekte voor zijn debuutfilm 170 Hz, die zich afspeelt in een tragisch-romantisch universum waar men, met of zonder woorden, doof kan zijn voor elkaars gevoelens en emoties.

170 Hz gaat over de dove tieners Evy en Nick en is een zintuiglijke en zinnelijke film. Een unicum in de Nederlandse film, waar al te vaak wordt uitgelegd hoe we ons moeten voelen, in plaats van dat voelen aan de toeschouwer over te laten en zo de filmervaring te verijken. Na zijn première op het Nederlands Film Festival vorig jaar kreeg 170 Hz al een Gouden Kalf: de film kreeg de publieksprijs voor beste speelfilm.