Vulgaire amateurhorror met losgeslagen tieners

Project X. Regie: Nima Nourizadeh. Met: Thomas Mann, Jonathan Daniel Brown, Nicole Bloom. In: 60 bioscopen.

Recente horrorfilms als Paranormal Activity (2009), Cloverfield (2008) en [REC] (2007) kozen allemaal voor de vorm van de pseudodocumentaire, naar oervoorbeeld The Blair Witch Project (1999). In deze films wordt een videotape teruggevonden die ogenschijnlijk is gemaakt door de meestal spoorloos verdwenen betrokkenen van het verhaal, of iemand filmt met een videocamera de gebeurtenissen zoals ze zich schijnbaar live voor de camera voltrekken.

Deze vorm van quasi-realisme lijkt niet meer exclusief voorbehouden aan het horrorgenre, maar sijpelt nu bijvoorbeeld ook door naar de tienerkomedie Project X. Hierin maakt een klasgenoot van de jarige Thomas een video van zijn verjaardagsfeest.

Deze vorm wordt alleen niet heel consequent doorgevoerd. Het geluid is altijd verstaanbaar, wat heel vreemd is voor een amateurvideo. En op veel momenten zien we gebeurtenissen vanuit verschillende camerastandpunten, terwijl er maar één iemand is die filmt. Dat deden de horrorfilms die voor deze stijl kozen toch geloofwaardiger.

Hoewel deze vorm voor een tienerkomedie vrij fris is, blijkt de inhoud van Project X volledig voorspelbaar. De bewust zeer vulgaire komedie is een kruising tussen Superbad en The Hangover en documenteert een feestje dat volledig uit de hand loopt. Zodra de ouders van de jarige job uit zicht verdwijnen, gaat het vanzelfsprekend mis.

Als drank en drugs de jongelui in kennelijke staat brengen, is er geen houden meer aan. Hun gedrag wordt steeds liederlijker. Bovenstukjes gaan uit, spullen sneuvelen en er gebeurt veel dat het daglicht niet kan verdragen. Een dwerg verdwijnt (tijdelijk) in een oven – wat nou slechte smaak? – en de luxe auto van Thomas’ vader eindigt op de bodem van het zwembad.

Terwijl pa hem nog wel zo had gewaarschuwd: niet aan mijn spullen komen! Zelden was een waarschuwing zo loos.