Uggie

Hoewel ik geen groot hondenliefhebber ben, zou ik van harte hebben ingestemd met een Oscar voor Uggie. Wie is Uggie, zal nu iedereen vragen die de deze week met Oscars overladen film The Artist nog niet gezien heeft. Een hoofdrolspeler?

Ja, een hoofdrolspeler.

Uggie is het witte hondje met kastanjebruine kop dat als een vrolijke grap door de hele film loopt. Hij staat zijn baasje, gespeeld door Jean Dujardin, loyaal terzijde wanneer die als filmster zijn neergang beleeft als de stomme film gedateerd raakt. Uggie redt de zelfdestructieve acteur zelfs letterlijk en figuurlijk uit de brand. The Artist is een originele, virtuoos gemaakte parodie op de stomme film, maar voor mij zal het vooral de film van Uggie blijven.

Uggie doet sterk denken aan dat andere onvergetelijke hondje: de schrandere Bobbie van Kuifje. Maar Bobbie was een foxterriër, Uggie is een jack-russellterriër.

Jaren geleden schreef ik in deze rubriek een stukje over zo’n terriër. In een plantsoen in Amsterdam-West zag ik hoe een kleine witte hond in een waanzinnig hoog tempo sprints van dertig, veertig meter maakte terwijl hij met zijn kop een grote plastic bal opdreef. Hij dribbelde als een voetballer: telkens gaf hij de bal met zijn neus een tikje. Ik bleef er tien minuten lang ademloos naar kijken.

Ik raakte in gesprek met de jongen die de hond begeleidde. Hij vertelde me dat het een jack-russellterriër was. „Max heeft het zichzelf geleerd”, zei hij. „Hij kan zoveel met een bal. Ik heb wel gezien dat ie ’m zes, zeven seconden op zijn kop stillegde. En Max is altijd razendsnel geweest. Op een vakantie in Frankrijk haalde hij een rat in. Die rat stierf van de schrok. Eh, van de schrik.”

Ik geloofde hem op zijn woord. Terecht, blijkt nu uit The Artist en filmpjes die op internet te zien zijn. Uggie kan goed skateboarden, soms echt steppend met één pootje, hij drukt vertederd zijn kop tegen de grond als je hem een kus geeft en hij valt stervend op zijn zij bij harde geluiden.

Uggie is een echte acteur, volgens zijn trainer, Omar von Muller. Hij speelde in tal van films. Von Muller adopteerde het hondje toen het twee jaar was om te voorkomen dat het naar een asiel moest. Uggie was wild, slim, energiek en nergens bang voor. Dat laatste is de belangrijkste eigenschap voor een filmhond, zegt Von Muller. Hij mag niet bang worden van de onrust en het lawaai op de filmset.

Als hoofdrolspeler moest Dujardin via verbale bevelen en handgebaren communiceren met Uggie. Met hulp van Uggies trainer leerde hij dat in drie dagen. Dat zou hun met mijn kat niet zijn gelukt – die zou halverwege elke oefening schouderophalend („Uitslovers!”) zijn weggedrenteld.

Uggie woont met nog zeven andere honden – allemaal filmhonden – bij Von Muller en diens gezin in Noord-Hollywood. Von Muller verdient aardig de kost met zijn honden, maar het siert hem dat hij de 12-jarige Uggie nu definitief zijn rust gunt. In The Artist speelt Uggie als ‘Jack’ zijn laatste filmrol. „Hij heeft me zoveel gegeven”, zegt Von Muller, „en nu denk ik dat we hem moeten laten bekomen van de lange werkuren die hij voor camera’s heeft gemaakt.”

Ik las nog ergens dat Uggie bij The Artist enkele malen vervangen werd door twee stunthondjes, genaamd Dash en Dude. Het verstoorde even mijn volmaakte Uggie-idylle, tot ik besefte dat zelfs jack-russellterriërs een dagje ouder worden.

    • Frits Abrahams