Column

Tegen hun zeldzaamheid kan zelfs geen hermafrodiete dwerg op

Mensen van wie iedereen houdt. Wie zijn ze? Wat doen ze? Alom Geliefden lijken me een uitstekend onderwerp voor een reportage van Paul Jambers; tegen hun zeldzaamheid kan geen hermafrodiete dwerg op, al wint die voor de derde keer op rij de nationale loterij alvorens met een paard te trouwen.

Toch lijken ze te bestaan. De opluchting die in Zuid-Afrika en de wijdere wereld heerst omtrent de drieënnegentigjarige Nelson Mandela, die na klachten over buikpijn en een kijkoperatie het ziekenhuis weer mocht verlaten, doet vermoeden dat werkelijk iedereen, mijzelf incluis uiteraard, de man bemint. Dat het anti-apartheidsicoon 27 jaar lang zat opgesloten, wijst erop dat de liefde niet altijd zo groot was, al ligt de basis van zijn populariteit natuurlijk in de vergevingsgezindheid en waardigheid die hij tijdens en na zijn gevangenschap toonde. Iets waar zijn bewakers bewonderende boeken over schreven.

De enige die ik ken met kanttekeningen over Mandela, is mijn lief, die een of twee keer per jaar een loflied zingt op de volgens hem onterecht van fraude, diefstal en betrokkenheid bij moord beschuldigde Winnie Mandela. Zij werd door haar man kil aan de kant gezet maar is binnen het ANC nog steeds populair. Als hij aan zijn Winnie-verdediging begint, zwijg ik en glimlach ik ondoorgrondelijk. In een relatie moet je elkaar iets gunnen.

In Kaapstad is er trouwens een stand-up comedian opgestaan die het aandurft om op een podium met Madiba te lachen. Stuart Taylor pakt het goed aan: hij zegt het zo zielig te vinden voor Mandela om alleen maar te worden vereerd en zich voortdurend als een heilige te moeten gedragen. Vervolgens imiteert hij een dronken Mandela op het feestje voor zijn 93ste verjaardag, die op zijn gekende rustige manier mensen aanklampt en in herhaling valt. Het publiek lacht, nog steeds vertederd.

In België – of hier moet het ‘in Vlaanderen’ zijn – is de enige Alom Geliefde volgens mij een kok. Dat hoeft niet te verbazen in een gebied waarin de bestsellertoptien al jaren bijna volledig uit kookboeken bestaat. Hoe vaak ik daar ook tegen van leer trek en hoe zeer ik me ook aan andere kookprogramma’s, televisiekoks en onze algemene voedselobsessie erger, het moet gezegd: de historische impact van Jeroen Meus mag dan niet zo groot zijn als die van Nelson Mandela, de man is echt wel ont-zet-tend sympathiek.