Mehldau zoekt en vindt de perfectie

Brad Mehldau Trio. Gehoord 28/2, LantarenVenster Rotterdam. Tournee 20/3 t/m 24/3.

Neem een melodie. Een simpel wijsje. Een begin en een einde, maar met een zekere continuïteit in de noten. Zodra de melodie de oren bereikt vult de fantasie het aan met bepaalde harmonieën. Dat is wat steeds weer gebeurt met het pianospel van de Amerikaan Brad Mehldau. Hij wekt dromerige melodieën op en is voortdurend aan het boetseren.

Mehldau gaf gisteren een trio-concert in Rotterdam ter gelegenheid van de pas verschenen 5-cdbox Art of the Trio Recordings 1996-2001, een nieuwe cd is op komst. Het repertoire was willekeurig, maar zo beeldig en beeldend uitgevoerd. Makkelijk werden stijlen met elkaar vervlochten.

Mehldau is een zeer dynamisch pianist die, de muziek zichtbaar ervarend in het hele lichaam, spanning weet op te wekken. Op diverse niveaus ontdoet hij hedendaagse popnummers en jazzstandards van hun oorspronkelijke vorm. De rafels hangen erbij, maar nooit zomaar. Het is een zoektocht naar perfectie die hij over de hele breedte van het klavier uitvoert – van strak naar weerbarstig.

De opening, een verjazzte Hey Joe – groot door Jimi Hendrix – was bekend tintelend. Lichtvoetiger was Brian Wilsons Friends, waarbij de vrolijke melodie op strooptocht ging. Thelonious Monk komt bij Mehldau vaak voorbij. In Work etaleerde het trio zijn swing met weelderige akkoorden. Cole Porters I Concentrate On You kreeg een latinbewerking.

Het Brad Mehldau Trio is uitgegroeid tot maatgever binnen de jazztrio’s: Mehldaus lyriek en parelende precisie naast het geraffineerde tegengas van de ritmesectie. Maar juist ook het introspectieve deel tegen het einde van het concert was boeiend. Juist omdat Mehldaus elegante modernisme zich helemaal liet uitdagen tot verdieping.

    • Amanda Kuyper