‘Ik duik graag in iemands psyche’

Voor haar rol van de dove Evy in de film 170 Hz werd het jonge talent Gaite Jansen genomineerd voor een Gouden Kalf. „Toen ik het script las, zag ik bewegende schilderijen voor me.”

Gaite Jansen: „Toen ik zes was ging ik op toneelles en wilde ik er nooit meer af.”

Gaite Jansen (1991) uit Rotterdam is een nieuw talent in de Nederlandse film- en televisiewereld. Zij speelde haar eerste hoofdrol in de Carry Slee-verfilming Lover of Loser (2009), maakte indruk in het door de moord op Maja Bradaric geïnspireerde Schemer (2010) en was de getroebleerde tiener Sophie in de tv-serie In Therapie (2010). Momenteel volgt ze de Toneelacademie in Maastricht, waar ze in het tweede jaar zit.

Omdat deze opleiding bijna al haar tijd opslokt, kan ze alleen nog in de vakanties en weekenden films opnemen, zoals Paul Verhoevens The Entertainment Experience en de onlangs op televisie uitgezonden One Night Stand-aflevering Bij donker thuis, waarin ze de zus speelde van een in Afghanistan gesneuvelde soldaat. Haar rol van de dove Evy in de film 170 Hz werd op het afgelopen Nederlands Filmfestival genomineerd voor een Gouden Kalf.

Wat trok je aan in de rol van doof meisje?

„Ik wil mij graag verbreden en vond het interessant om voor deze rol gebarentaal te leren en me te verdiepen in de wereld van doven. Ik vind het leuk als ik dingen mag doen die ik nog nooit gedaan heb. Zoals bij 170 Hz opnames maken in een onderzeeër in Engeland, met rode verf gooien, in ijskoud water duiken, extreme emoties spelen. Toen ik het script las, zag ik bewegende schilderijen voor me – en dat is het ook geworden. Artistiek en gedurfd, maar wel toegankelijk.

„Evy heeft iets vreemds, zij is niet helemaal normaal. Ze lijkt een gewoon pubermeisje, maar is dat niet. Er kleeft aan haar een rauw randje, er zit iets zuurs in haar hoofd – daarom bijt ze ook in een citroen. Soms is ze heel stoer, dan weer een meisje dat heel graag een baby wil. De combinatie van rauw en meisjesachtig gedrag sprak me heel erg aan.

„Drie maanden voordat we gingen draaien, zijn we begonnen met gebarentaallessen. Michael Muller (die het, eveneens dove, vriendje van Evy speelt) en ik zijn veel omgegaan met de twee doven die ons deze lessen gaven. We hebben uitgebreid met ze gesproken over hun ervaringen. Zij zijn er op de set ook altijd bij geweest om ons te helpen bij de gebarentaal en ons alert te maken, dat je je bijvoorbeeld niet om kunt draaien als je iemand aan hoort komen lopen.”

Je lijkt je te specialiseren in intense personages, hoe bereid je je voor op zulke rollen?

„Intense rollen vind ik heel leuk, omdat ze heel erg de diepte ingaan. Bij In Therapie heb ik maar naar één aflevering van de Amerikaanse serie gekeken, omdat ik bang was dat ik anders actrice Mia Wasikowska na zou doen. Omdat ik zelf net puber af was, begreep ik Sophies boosheid heel erg goed. Ik had die rol snel in mijn vingers. Bij Schemer hebben we heel veel gerepeteerd en zijn we op zoek gegaan naar een bepaalde groepsdynamiek. Omdat het verhaal geïnspireerd was door de moord op Maja Bradaric heb ik het politieverslag gelezen dat in boekvorm is verschenen samen met de chatberichten van die groep jongeren – heel interessant. Ook keek ik naar de boeiende documentaire Sweety, die over de moord gaat.”

Wat is voor jou de aantrekkingskracht van acteren?

„Toen ik zes was ging ik op toneelles en wilde ik er nooit meer af. Als ik naar theater ging, werd ik helemaal warm van binnen omdat ik zo graag op dat podium wilde staan. Als ik speel, krijg ik een bepaald gevoel – als het goed gaat is het net alsof ik een beetje boven de wereld zweef. Dat magische gevoel is het allerbelangrijkste.

„Ook vind ik het fantastisch om in de psyche van iemand anders te duiken en me in te leven. Ik ben altijd heel erg observerend geweest en gefascineerd door mensen. Het zijn zulke grappige dieren. Wat doen ze, waarom? Ik wil ze begrijpen.”

    • André Waardenburg