Na al die tijd staan we weer op één foto

Marcus Kuitenbrouwer (4), broer:

„En weer sta ik met mijn drie broers op één foto. Weer, ja. De laatste keer dat we samen op de foto gingen, was bijna twintig jaar geleden. We hadden ruzie. Of beter gezegd, ik had ruzie met hen.

Van links af, mijn broer Jan (1), dan Carel (2), dan Rob (3). Ik ben de jongste. Ik maakte ooit ruzie met hen over de begrafenis van mijn vader, over hoe we dat gingen doen. Ik had daar een bepaald beeld bij. Dat wilden ze toen niet. Vonden ze te confronterend.

Ik werd, voor mijn gevoel, niet serieus genomen. Dat stak mij enorm. Daarna, bij de verdeling van de erfenis, ging het wederom mis. Ik vroeg mijn broers: „Kan dit zonder ruzie, alsjeblieft? Mag dit zonder strijd verder gaan?” Dat bleek niet te kunnen. Ik gooide mijn broers mijn huis uit. En ik huilde lang.

Een paar jaar geleden kwam ik tot inkeer, toen een van mijn schoonzussen plots overleed. Ze was veel te jong om dood te gaan. Ik mocht haar vroeger erg graag, maar had haar meer dan vijftien jaar niet gezien.

Nu drukte ik op haar begrafenis mijn broers de hand. Daarna zocht ik weer contact met hen. Alles kwam goed. Ruzie – daar wil je niet mee doodgaan. Dat was helder voor me. En voor hen ook.

Die eerste middag in Amsterdam was dan ook een bijzonder moment. We troffen elkaar op het afscheidsfeestje van de zoon van mijn broer Karel. Hij ging voor een jaar naar Japan. En ja, dat was een vrolijker gelegenheid dan de begrafenis van mijn schoonzus.

We lopen nog steeds niet elkaars deur plat. We zijn nog steeds dwarse en eigenzinnige mannen. Maar nu zonder ruzie. En we houden weer van elkaar. Op onze manier.”

Gezocht: groepsfoto’s met een verhaal. Mail uw (digitale) foto met toelichting naar mensen@nrc.nl