Leider Chinees pianistenleger

Nederland, Amsterdam 22-09-2011. Pianist Lang Lang tijdens de repetitie voor zijn concert in het concertgebouw. Foto: Andreas Terlaak Andreas Terlaak

Lang Lang, Piano SuperstarNed.2, 23.00u

Lang Lang werd onthaald als wonderpianist, vervolgens verguisd omdat hij ‘commercieel’ zou zijn en gerehabiliteerd als oprecht musicus – dat alles nog vóór zijn dertigste verjaardag. Die rehabilitatie komt nu in de vorm van de Franse documentaire Lang Lang: Superstar van Kareen Perrin-Debock, waarin de Chinees een seizoen is gevolgd.

De documentaire behandelt Lang Langs jeugd, en toont onder meer een licht gênant fragment waarin een journalist nog eens lekker trekt aan de pijnlijke relatie die de pianist met zijn dominante vader had. Maar vooral interessant vindt Perrin-Debock de verborgen lading die de kritiek op Langs spel bevat. Geven westerse critici, door zijn virtuositeit als ‘oppervlakkig’ af te doen, uiting aan de angst dat veertig miljoen Chinese pianostudenten straks ‘onze’ muziekcultuur overnemen? Schuilt er racisme in het verwijt dat Chinezen muzikale diepgang ontberen?

De observatie dat het Chinese muziekonderwijs verwant is aan het zeer competitieve sportonderwijs, onderkent Lang Lang ook. Het is daarom zijn missie om meer speelplezier te introduceren, door bijvoorbeeld met honderd pianistjes tegelijk op te treden, en een Lang Lang Music World op te richten.

Kritische vragen worden aan Lang Lang niet gesteld. Hij blijft de vrolijke superster die de toekomst heeft. Zoals dirigent Christoph Eschenbach het verwoordt: „Lang Lang acteert niet, hij laat gewoon graag joie de vivre zien in zijn spel.”

Floris Don