Koran begráven mag wel

Sinds Amerikanen vorige week op een militaire basis in Afghanistan enkele korans in een brandkuil gooiden, om ze als afval te verbranden, zijn bij gewelddadige protesten daartegen dertig doden gevallen. Bij de ophef zal waarschijnlijk hebben meegespeeld dat de daders Amerikanen waren. Maar de manier waarop met een koran wordt omgesprongen ligt hoe dan ook gevoelig, omdat moslims het niet alleen als heilige tekst beschouwen, maar ook als heilig object.

Daarom bestaan er richtlijnen van moslimgeleerden over de vraag hoe men zich van een beschadigd of versleten exemplaar kan ontdoen (de koran zelf geeft over dit vraagstuk geen instructies) .

Ritueel begraven is een mogelijkheid, bijvoorkeur in linnen gewikkeld en op een plaats waar mensen er niet overheen kunnen lopen. Ook kan men, al is dat tegenwoordig minder praktisch, de inkt van de pagina’s wissen en het lege boek weggooien als ieder ander boek. Ook veilig opbergen mag, bijvoorbeeld in een grot, en ook weer in doeken gewikkeld. Hoewel vuur vaak met de duivel wordt geassocieerd, is verbranden volgens sommige geleerden s tóch toegestaan, als het maar met de juiste rituelen gebeurt.

Sommige gelovigen gaan zo ver dat álle publicaties waar teksten uit de koran of de naam van God in voor komen speciale behandeling verdienen. Zo bevat de nieuwsbrief van een moskee in Nairobi altijd de waarschuwing het krantje niet in de prullenbak te gooien, maar zonodig te versnipperen – meldt de Zweedse islamgeleerde Jonas Svensson in het boek The Death of Sacred Texts.

De koran als e-book (IQuran) vraagt om een nieuwe bestudering van de problematiek, net als de omgang met koranteksten op een mobieltje. Volgens Svensson is pas van de koran sprake als de tekst op het scherm staat of uit de speakers komt.