Huijbregts roerend van onzekerheid

Theater

Vertellingen van 1001 nacht, door Zuidelijk Toneel. Gezien: 25/2 in Schouwburg, Tilburg. Tournee t/m 12/5. Inl. hzt.nl

Sheherazade is de koningin van de cliffhanger. Haar verhalen gáán maar door, omdat de sultan haar zal doden als ze is uitverteld. En die verhalen gaan allemaal over de liefde – ernstig, grappig, kuis en ondeugend. Het zijn er meer dan genoeg voor de theatrale raamvertelling die regisseur Matthijs Rümke daarvan bij het Zuidelijk Toneel heeft gemaakt, met Sheherazade en de sultan op de voorgrond, soms omringd door vier burleske eunuchen, terwijl haar verhalen elders in het decor worden geïllustreerd, als scènes in een kijkdoos.

Zo is Vertellingen van 1001 nacht een aaneenschakeling van sprookjesachtige taferelen, liefdevolle momenten, dwaze variétékunsten van de acrobatische Ashton Brothers en een muziekspoor waarin de oosterse echo’s wondermooi samengaan met een teer soort kamermuziek. Rümke vervlecht al die elementen met meesterhand, mede dankzij de hoofse en soms ook kruidige taal van scenarist Peer Wittenbols. Zijn idioom roept herinneringen op aan de bewerkingen die Paul Rodenko in de jaren vijftig van die verhalen maakte.

In zijn bezienswaardige Sheherazade-rol, die qua aankleding trouwens meer van een Brünnhilde weg heeft, is Marc-Marie Huijbregts aanvankelijk nog de cabaretier die veelbetekenende blikken werpt naar het publiek. Maar allengs groeit hij als de acteur die ook roerend van onzekerheid kan zijn, met ogen vol paniek, en die bovendien twee intens intieme liederen zingt. Naast hem maakt John Buijsman zorgvuldig werk van de sultan die zich tegenstribbelend laat meeslepen door de liefdeslevenslessen en gebukt gaat onder liefdesverdriet: „Alleen een vrouw die goed liegen kan, heeft werkelijk verstand van een man.”