Flandrien uit het wielermausoleum

De winnaar van de Omloop Het Nieuwsblad deed zijn helm en zonnebril af. Je zou kunnen zeggen: hij ontblootte zichzelf. Wat tevoorschijn kwam overtrof mijn stoutste verwachtingen. Sep Vanmarcke had nog het meest weg van, ik durf het haast niet te zeggen, een reconstructie.

Vorige week zaten de gebroeders Kennis bij Pauw & Witteman. Alfons en Adrie Kennis reconstrueren op basis van oude schedels hoofden van vroege mensen als de Australopithecus, Homo erectus, Homo heidelbergensis, Homo sapiens. Ze hadden er een paar meegebracht. De hoofden ontroerden mij, vooral omdat ze een persoonlijke gezichtsuitdrukking hadden meegekregen. Bijna werd ik, meegesleurd door het verbale enthousiasme van de broers, verliefd op een hobbit-vrouwtje van duizenden jaren oud.

Het hoofd van Sep Vanmarcke. Alsof de gebroeders Kennis er de hand in hebben gehad. Het was jeugdig en oud tegelijk. Onbehouwen en subtiel. Het riep een vrolijkstemmend heimwee op. Dit hoofd weende van ongecompliceerd geluk, en ik weende stilletjes mee. Ik dacht dat zulke hoofden alleen nog in het wielermausoleum te bezichtigen waren, maar hier werd een springlevend exemplaar aan de wereld getoond: de Flandrien, hij is nog niet uitgestorven.

Een Flandrien is niet bang om te verliezen. Angst om te winnen heeft hij nog minder. Als een museumstuk zette Sep Vanmarcke zaterdag de geschiedenis naar zijn hand. De Omloop Het Nieuwsblad, voorheen de Omloop Het Volk, kreeg een winnaar van voor de oorlog. Een puber nog.

Een procent kans om de sprint van Tom Boonen te winnen, had hij zichzelf gegeven. En dat klonk oprecht. Wist hij veel wat hij had aangericht in de spieren van zijn jeugdidool.

De schitterende gedaanteverwisseling onderweg. Onverlicht woekeren op de kasseien, maar in de finale als een lepe kat de ruggen besnuffelen van de gedecimeerde concurrentie. Zo doet een Flandrien dat.

Het mooiste verhaal kwam pas uren na aankomst. Sep was ontstemd geweest dat alleen Heinrich Haussler als kopman voor de koers was aangeduid. Zijn persoonlijke manager, een Nederlander, Martijn Berkhout, belde daarop met Jonathan Vaughters, de algemeen manager van de ploeg Garmin die in Amerika verbleef. Als Sep ballen heeft en denkt te kunnen winnen moet hij opstaan en een beschermde status opeisen, zei Vaughters.

Sep schijnt bij de tactische voorbespreking inderdaad zijn ballen te hebben ontbloot om het (gedeeld) kopmanschap te claimen. Dat zegt nogal wat over zijn prehistorische instinct. Achteraf bekeken was de actie onnodig geweest. Haussler was nergens, de rest van de ploeg was eigenlijk ook nergens. Sep Vanmarcke deed het gewoon helemaal alleen.

„Ik hoop dat er snel weer een aanleiding is jullie uit te nodigen”, zei Jeroen Pauw na de vonkende uiteenzettingen van de gebroeders Kennis. En ik hoop dat er snel weer een aanleiding is om Sep Vermarcke hier op te voeren.

Als hij zich de kop maar niet zot laat maken door de Vlaamse pers.