Whizz pleazjoure

De Oscars hebben altijd gelijk. Natuurlijk, er zit er wel eens eentje naast. Maar wie over de jaren terugkijkt, stelt vast dat de Academy of Movie Arts and Sciences het over het algemeen bij het rechte eind heeft met zijn Academy Awards of Merit, zoals de Oscars officieel heten. Inderdaad, Forrest Gump was de film van 1995, en ja, The Godfather was de film van 1973 – niet alleen voor Los Angeles maar voor het filmpubliek in veel bredere kring.

De Oscars leggen trends bloot. Ze onthullen obsessies van de filmwereld. En ze geven een indruk van de hartstocht, hoop en vrees van het grote publiek, in deze tijd in slinkende mate aanwezig in de bioscoop en op de markt voor dvd’s, maar des te actiever als, al dan niet illegaal, downloadende consument. Kortom, de Oscars zeggen iets wezenlijks over de westerse wereld.

De 84ste Oscaruitreiking, gisteravond, koos een richting die tot voor kort voor onmogelijk werd gehouden. De grote winnaar is Frans, in zwart-wit, en hij zwijgt, op twee woorden na: Whizz pleazjoure. ‘With pleasure’. Graag gedaan, met een Frans accent.

The Artist van Michel Hazanavicius uit Parijs kreeg vijf Oscars, inclusief die voor beste film en beste regie. Zelfs de genomineerde George Clooney, troetelbeer op wereldschaal, moest het afleggen, tegen Jean Dujardin, hoofdrolspeler in The Artist.

Naast Hazanavicius staat regisseur Martin Scorsese, onbetwiste Hollywood-royalty. Zijn film Hugo kreeg ook vijf Oscars: in de overige begerenswaardige categorieën als de beste cameravoering en de beste visuele effecten. Hij draaide zijn film dan ook in duizelingwekkend 3D.

The Artist viert de zwijgende film van de energieke jaren twintig in Hollywood. Hugo adoreert het werk van filmtitaan Georges Méliès, die vanaf zijn Olympus al in 1902 een raket in het rechteroog van de maan smeet: in Le voyage dans la lune.

De eensgezinde bekroning van deze films, die intussen al een massaal publiek trokken, betekent meer dan dat er wordt verlangd naar de argeloze tijden dat film kermisvermaak was. Het beduidt ook de waardering voor kermisvermaak op niveau. Dat mag zowel de Nederlandse televisie als de Nederlandse filmindustrie zich aantrekken, waar zulk niveau nog steeds routineus wordt afgebroken, omdat de kijker dat zou afwijzen als te moeilijk (bijvoorbeeld een klassieke Franse cineast) of te ongewoon (bijvoorbeeld zwart-wit).

Nostalgie? Retro? Als dat zo is, dan met inbegrip van hedendaagse panache en in tomeloze 3D. Dus uitermate jong en hedendaags. De Oscars wezen er even op. Whizz pleazjoure.