Indiaan Franka toont wanhoop songfestival

Nederland vaardigt een zangeres met een witte indianentooi af naar het Eurovisiesongfestival in Bakoe, Azerbeidzjan. Ze heet Joan Franka en schreef zelf het liedje You and Me, dat gisteren het Nationale Songfestival won. Erg kansrijk lijkt de absurde act niet.

Om te snappen hoe het zover kon komen, moeten we ons de totale wanhoop realiseren. Sinds 2004 haalde geen enkel Nederlands liedje zelfs meer de finale. De laatste jaren wordt telkens gezegd dat het nu over een heel andere boeg wordt gegooid en dat het resultaat van die koerswijziging nu onherroepelijk tot een finaleplaats moet gaan leiden. Over winnen heeft niemand het meer.

De TROS, die de nationale finale een paar jaar geleden overnam van de NOS, zocht het eerst in artiesten die het Nederlandse volk waardeert: de 3JS, de Toppers en Sieneke. Dit jaar werd John de Mol als producent gevraagd, want die weet wat kijkers in de hele wereld willen.

In het decor van De Mols flop The Winner Is (SBS6) waren de honderd stoelen van de jury nu gevuld door een „internationaal adviescollege”, dat Joan op de laatste plaats zette. Dat gold ook voor de vakjury, waarin bijvoorbeeld dj Afrojack verklapte dat hij „helemaal niets van dat songfestival wist”.

Maar ook de stemmen van de kijkers thuis telden voor de helft mee en die kozen massaal voor de 21-jarige zangeres uit Rotterdam, net als vier van de vijf overige kandidaten bekend geworden door The Voice of Holland of Idols.

Op Twitter gonsde het ook van goedkeurend gebrom. Het door de zangeres zelf geschreven liedje gaat over een herinnering aan een jeugdliefde. Rondom haar sluipen andere squaws met trommeltjes die olijk recht in de camera kijken.

Er is goed gekeken naar groteske presentaties uit bijvoorbeeld Moldavië of Oekraïne die de laatste jaren wel succesrijk waren. Maar hiervan is alleen de buitenkant geïmiteerd, niet het absurdistische levensgevoel dat eraan ten grondslag ligt. We doen dus niet iets heel anders of origineels, maar maken een slechte pastiche. Zéro points, durf ik te voorspellen.

Ook PowNed dacht zaterdag iets heel nieuws te doen. In het debuterende programma Zendtijd PowNed zagen we 24 minuten hoe een bad volliep. Gierend van het lachen constateerde omroepvoorzitter Dominique Weesie de volgende dag dat er toch „drie Arena’s vol” naar waren blijven kijken.

In 1966 maakten Wim van der Linden en Wim T. Schippers een serie Sad Movies, waarin ook niets gebeurde. Tulips sarde ons drie minuten met een statisch gefilmde vaas met bloemen, waarvan uiteindelijk één blaadje viel.

Fill, zoals het PowNed-experiment heet, verandert van camerastandpunt en vertelt een verhaaltje. Rutgers damesbezoek stapt niet in bad. Ook surrogaat, dus.