Heartlandgate is even dom als Climategate

Was me dat schrikken, terwijl ik vorige week vakantie vierde en af en toe reacties op mijn blogje over Heartlandgate (je moet van het Heartland Institute geloof ik Fakegate zeggen) online zette! Werd ik ineens gesommeerd iets terug te trekken, dan wel te rectificeren. Het was zelfs niet helemaal uitgesloten dat ik vanwege mijn onbetamelijke tekst rekening diende te houden met een aanklacht.

Ik heb de reacties inmiddels nog eens rustig doorgelezen, maar ik begrijp weinig van het tumult. Het drama heeft een wendinkje genomen met het opstappen van Peter Gleick, medeoprichter van het Pacific Institute for Studies in Development, Environment, and Security in Californië. Maar dat is eigenlijk alles.

Gleick heeft toegegeven dat hij degene was die met een truc de interne stukken van het Heartland Institute heeft bemachtigd (door zich uit te geven voor een bestuurslid van het instituut) – een onbezonnen en onverantwoorde actie, dunkt me. Gleick stelt dat hij met de e-mails de juistheid wilde verifiëren van een strategiedocument van het Heartland Institute dat hij van een anonieme bron had ontvangen. Het gaat om een document (het meest omstreden van de reeks) dat volgens het Heartland zelf vervalst is.

Ik citeer nog maar een keer wat ik eerder schreef:

Bovendien zou het instituut best gelijk kunnen hebben dat er nepteksten tussen zitten, dat ze uit hun context zijn gehaald of dat ‘ontlastende’ documenten door de dieven worden achtergehouden. Dat heb je nu eenmaal met gestolen informatie die anoniem en zonder context wordt gepubliceerd – die is niet betrouwbaar. Zo was het tenslotte ook met die andere fameuze diefstal in de klimaatwereld, die van de e-mailwisseling in 2009 van een aantal gerenommeerde klimaatwetenschappers.

Nog even voor de slechte lezers: het blogje ging amper over de inhoud van de documenten (zoals ik destijds ook nauwelijks over de inhoud van ‘Climategate’ heb geschreven), maar vooral over de hypocrisie van het Heartland Institute. Dat instituut sommeert journalisten om niet uit de interne documenten te citeren en elke verwijzing ernaar onmiddellijk van alle websites te verwijderen. Terwijl het instituut eerder, bij monde van directeur Joseph Bast, de diefstal van e-mails van klimaatwetenschappers beschouwde als

an opportunity for reporters, academics, politicians and others who relied on the IPCC to form their opinion about global warming to stop and reconsider their position. The experts they trusted and quoted in the past have been caught red-handed plotting to conceal data, hide temperature trends that contradict their predictions and keep critics from appearing in peer-reviewed journals. This is real evidence they should examine and then comment on publicly.

Dat is meten met twee maten. Heartlandgate (in de woorden van het Heartland Institute: ‘stealing electronic documents from The Heartland Institute in an attempt to discredit and embarrass a group that disagrees with his views’) is hetzelfde als Climategate. Even dom, even crimineel en (ook al is het nieuws en dus voldoende reden om er op deze plek aandacht aan te besteden), inhoudelijk even oninteressant.

Stiekem ben ik overigens wel benieuwd naar de reactie van het instituut op een brief van Edward Markey (Democratisch Congreslid), medeverantwoordelijk voor de klimaatwet die werd aangenomen in het Huis van Afgevaardigden, maar sneuvelde in de Senaat. Dear Mr. Blast, schrijft Markey, u zegt zo te houden van openheid. Dan heb ik nog wel een paar vragen voor u.

    • Paul Luttikhuis