Wij zijn schrikkeljarig

Sonja Barend hoort bij de 11.000 schrikkeljarigen die woensdag weer eens jarig zijn. Ze schrijft over de tweede keer dat ze achttien wordt.

Nederland, Noordwijk, 21 februari 2012 Greet foto/copyright: Martijn van de Griendt Martijn van de Griendt

Dit is al de tweede keer dat ik achttien word. De eerste keer was eergisteren. Nou ja, iets langer geleden dan, maar toch nog geen eeuw. Ik keek in de spiegel, zette mijn handen tegen de zijkant van mijn gezicht en drukte alles richting neus om te kijken hoe ik er de tweede keer uit zou zien als ik ooit de achttien zou halen. Een lot erger dan de dood leek het.

Het is zo ver. Ik zet mijn handen weer tegen de zijkant van mijn hoofd en trek de andere kant uit, richting oren. Puntig kinnetje, strakke mond, spleetogen. Doorgaans het resultaat van een halve spaarrekening lichter. Een gezicht dat niet te onderscheiden is van dat van alle andere lifters.

Dan liever oud en rebels als de majesteit met blauwe sjaal. „Waar moet je je tegenwoordig nog over verbazen?”, zei ze en deed de volgende dag een rode sjaal om haar hoed.

Geen ‘Krasse Knar’ die zich voor een onzinnig televisie-experiment – na jaren van hard werken en beroemdheid als acteur, zangeres of bekendheid als politicus – laat opsluiten in een saaie jarenzeventigvilla met oranje keuken, met de bedoeling er na een week nóg krasser uit te komen. „U hebt wel 15 meter meer gelopen”, zei een wetenschapper op kleutertoon tegen mijn oud-burgemeester. Hij gaf haar niet eens een linkse directe.

Weg met omroep MAX, nergens voor nodig. Omroepen zat voor alle leeftijden.

29 Februari, iedereen onthoudt je verjaardag en jij vergeet ze allemaal. Alweer een reden om je schuldig te voelen. Doe het niet krasse knar, het komt niet omdat je hersens verweken, laat je niks wijs maken. Ook niet dat je de schuld bent van de verlaging van de pensioenen, de onbetaalbare medische zorg, de verkeersongelukken, de opwarming van de aarde en het Elfstedenweer.

Nog maar achttien jaar oud, maar goed genoeg opgelet om te weten hoe het echt in elkaar zit.

    • Sonja Barend