The Dutch New York

Waar bij Co-op Restaurant de vaderlandse inbreng beperkt blijft tot een papieren puntzakje van een Nederlandse krant waarin de appetizer wordt gepresenteerd, verderop down town New York bevindt zich een lokaal dat helemaal naar ons is vernoemd: The Dutch. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is dit niet de hang out van de Hollandse kolonie in The Big Apple. En ook de keuken van de lage landen is trouwens ver te zoeken.

Wie daar voor komt, kan vandaag nog naar Vandaag (East Village), dat zichzelf afficheert als ‘bierrestaurantbakery’ en zich verder voorstaat op maaltijden die geïnspireerd zijn op ‘the culture and cuisine of Northern Europe’. In een interieur dat in ieder geval heel erg Dutch Design is, kunnen klassieke en hedendaagse interpretaties genoten worden van bitterballen, stamppot met fazant, Dutch style sausage en hete bliksem. Om maar wat te noemen…

Bij The Dutch wordt daarentegen uit een volstrekt ander vaatje getapt. Dit is de New Yorkse interpretatie van een brasserie. Grote bar waar twee cocktailista’s aan de slag zijn. Een oysterroom. Forse plafondarmaturen met glazen bollen die wat formaat betreft op een straatlantaarn niet zouden misstaan. Volle bak rondom lunchtijd. Tafeltjes zijn slechts dertig seconden leeg. Geroezemoes. Drukte. Obers en serveersters die niet alleen het slalommen tot in de puntjes beheersen maar ook het vak van gastvrijheid. De te doen gebruikelijke twintig procent tip leg ik sowieso overal in New York zonder morren neer.

Ik zie een oudere heer uit de buurt die rustig zijn krant leest, terwijl hij zijn cornmeal flapjacks, salted butter and blackberries eet, een café au lait on the side.

Een vader met de vier vrouwen in zijn leven (echtgenote en drie teenager dochters) die hem niets meer te vertellen hebben en daarom stuk voor stuk louter aandacht hebben voor hun smartphone of voor hun green salad. Ze prikken er afwisselend in.

Vanuit de oesterbar is het een komen en gaan van plateaus de fruits de mer. Vanwege een geplande avondsessie in DBGB Kitchen & Bar (fameus vanwege zijn worstpartijen) besluit ik tot de afname van slechts een aantal onderdelen van een dergelijke etagère met zeevruchten.

Ik stel zelf een proeverijtje samen van lokale oesters, Spring Creek uit Massachusetts, Beausoleil uit Miramichi Bay, New Brunswick, Olde Salt uit Virginia en Kumamoto uit Washington en laat er uit nieuwsgierigheid ook nog wat Jonah crab claws bij serveren.

Een en ander moet voldoende zijn om de bestelde fles Aligoté de Bouzeron, Aubert de Villaine 2009 leeg te krijgen, terwijl ik ondertussen probeer te ontdekken of ik de gasten van The Dutch aan de hand van hun eetmanieren kan rangschikken in ‘Amerikaans’ en ‘niet-Amerikaans’.

Makkie: de Amerikanen gebruiken nog steeds alleen maar hun vork.

Ik pak nog een Kumamoto, mijn favoriet, met de hand. Bestek is bij The Dutch aan mij helemaal niet besteed.