'Jim begon te huilen'

Karen Persson (1951), beeldend kunstenaar, over haar grote liefde.

Ze lijkt nog een meisje. Niemand wil geloven hoe oud Karen Persson is. Ze Facebookt en loopt hard en heeft een atelier en een kantoorbaan.

‘Ik heb wel eens gedacht: wat stom van me. Ik had het nooit uit moeten maken, dan was ik nu Jims vrouw. Nederlandse mannen zijn zoveel kouder en zakelijker. Ze zijn niet galant. Ik heb daar echt aan moeten wennen.

„Op een zaterdagavond in 1966 stapte Jim voor het eerst op me af, in discotheek Bold Knight. Ik kwam daar bijna elk weekend. Mijn ouders stonden het toe, als ik maar samen met vriendinnen ging en stipt om elf uur thuis was. Van tevoren doften we ons urenlang op met eyeliner en mascara. Ik borstelde mijn haar in zo’n glanzende surferscoupe. We woonden in Palo Alto, een welvarende stad in Californië, VS, en Bold Knight was de enige spannende club. We dansten op The Kinks en The Stones en The Beatles, heel wild en vrij. Bij langzame nummers werd er in koppeltjes geslowd.

„Jim kende mij niet; ik was twee jaar jonger dan hij en zat nog op junior high. Maar hij vroeg me ten dans. Ik zei ja – of ik op dat moment single was weet ik niet eens meer. Ik was verwend met jongensaandacht, ik had al sinds mijn achtste altijd wel een vriendje.

„Meestal vlinderde ik na verloop van tijd weer verder, maar Jim maakte indruk. Ouder, intelligent, grappig… Aan het eind van de avond vroeg hij om m’n telefoonnummer. Ik gaf hem het adres van mijn ouders erbij.

„We waren meteen een echt stelletje. Na school kwam Jim me ophalen in zijn Volkswagen Kever en gingen we iets leuks doen, vaak met twee of drie van zijn vrienden. We reden naar een mall of een restaurant om iets te drinken, of we gingen hangen en kletsen bij iemand thuis. Jim speelde elektrische gitaar in een blues- en r&b-bandje, daar luisterde ik ook graag naar. Jim en zijn vrienden waren anders dan mijn vier broers, hipper, en ze deden aardiger tegen mij. Thuis werd ik als enige meisje nogal hard aangepakt.

„Na een jaar verkering werd ik zestien en vond Jim het tijd dat we intiemer werden. Ik was streng anglicaans opgevoed, het motto van mijn ouders was ‘Geen seks voor het huwelijk’, maar ik stemde toe, aarzelend. Voor mij hoefde het nog niet zo. Jim woonde inmiddels met een vriend in een eigen appartement, want zijn ouders waren naar het zuiden verhuisd voor het werk van zijn vader. We hadden dus meer vrijheid – alleen overdag, ik mocht natuurlijk niet in die flat blijven slapen.

„Jim was uitbundig in het tonen van zijn gevoel. Hij knuffelde me, hij was lief en beschermend en schreef me toen hij in LA biochemie was gaan studeren lange brieven vol ‘I love you’s’. Toch begon het me te benauwen. Ik wilde na mijn eindexamen naar Europa om daar een kunstopleiding te volgen, ik wilde meer van de wereld zien. Ik dacht: de rest van mijn leven alleen maar Jim, dat is toch niet verstandig? Er zijn toch ook andere mannen?

„Op een zomermiddag heb ik het hem gezegd, bij mijn ouders in de tuin. Jim begon te huilen en zei dat hij me na zijn afstuderen ten huwelijk had willen vragen. Het was niet leuk, ik voelde me rot. Maar op dat moment wist ik het zeker.

„Jim en ik hebben altijd contact gehouden. Hij is al jaren gelukkig getrouwd, maar onze band is nog intact. Als we elkaar ontmoeten voor een lunch of een etentje is dat vertrouwde, natuurlijke gevoel meteen terug. Soms fantaseren we over later: wie weet, op een dag, als we tachtig zijn en er niemand anders meer is...

In een rode doos bewaart ze Jims brieven. ‘I LOVE YOU’, kraste hij op het nu vergeelde papier.

Meewerken aan deze rubriek? Mail naar groteliefde@nrc.nl