Brieven over de PvdA

Vertrek van Cohen is een zegen voor de partij

Met verbazing heb ik de afgelopen dagen de ophef waargenomen omtrent het vertrek van Job Cohen als leider van de PvdA en de daaruit ontstane leiderschapsdiscussie. Er werd een sfeer gecreëerd alsof niemand dit had zien aankomen en het ‘doodzonde’ was dat Cohen moest opstappen, een zeer ‘fatsoenlijke’ man die niet paste binnen de perikelen van de Haagse Politiek. Ik zie het vertrek van Cohen als een zegen en vooral een nieuwe kans.

Iedereen die het vertrek van Cohen niet zag aankomen, heeft de laatste twee jaar oogkleppen opgehad. Hij werd binnengehaald als de grote Verlosser. Het stond vast dat Cohen premier zou worden. Niemand dacht aan de mogelijkheid dat hij weleens in de oppositie zou kunnen belanden.

Uiteindelijk is dat precies de plaats waar hij terechtkwam. Cohen had in debatten zijn cijfers niet paraat, het ontbrak hem aan basale basiskennis over de economie en hij wist nimmer zijn verhaal overtuigend te brengen. Als oppositieleider wist Cohen niet hoe hij met het kabinetsbeleid moest omgaan. Enerzijds had hij felle kritiek op de manier waarop Rutte I bezuinigde om de crisis te bezweren, anderzijds steunde hij het pensioenakkoord dat in de toekomst de rekening bij de jongeren zal neerleggen.

Cohen verzaakte om duidelijke oplossingen te bieden en zocht zijn heil bij de SP, die floreerde in de peilingen door een duidelijk verhaal tegenover het kabinetsbeleid te zetten. Een verhaal waarvan de PvdA zich had moeten distantiëren.

Dit is het moment voor de PvdA om afstand te nemen van het visieloze beleid van Cohen, een fris gezicht te kiezen en een duidelijk verhaal te formuleren. Ik wil een PvdA die realistisch is over de huidige situatie, snapt dat sommige maatregelen nodig zijn en niet zoals Cohen standaard nee zegt tegen elk voorstel van het kabinet.

Nauman Janjua

Student Politicologie aan de Universiteit Leiden, Lid van de Jonge Socialisten en de Partij van de Arbeid

Durft de PvdA nu dan eens initiatief te nemen?

Ondanks zijn aftreden staat de wens van Cohen van een menswaardige samenleving nog recht overeind. Om deze in het vizier te krijgen, zal de partij niet naarstig op zoek moeten gaan naar een opvolger, maar zich moeten richten op de uitwerking van die wens. Hiervoor zal ons partijpolitiek bestel, dat draait om persoonlijke macht in plaats van onderling respect, breed maatschappelijk ter discussie gesteld moeten worden.

De vraag is alleen of de PvdA de morele moed bezit om het initiatief voor die Brede Maatschappelijke Discussie te nemen, gezien het feit dat daarmee het eigen bestaan op losse schreven wordt gezet.

Wouter ter Heide

Zwolle

Met vertrek van Cohen is alle rede verdwenen

Het aftreden van Cohen was een slechte dag voor de democratie. De rede verliest het hier van de hysterie en de menselijkheid wordt weggepest. In Den Haag sterft steeds meer de waarheid, terwijl onzin de wandelgangen vult.

En daar was dan Job Cohen. De geliefde samenbinder wist een getal niet in Nova, stotterde in zijn debatten. Zogenaamde debating-specialisten veroordeelden zijn optreden, de politieke vijanden hadden hun wapen gauw te pakken. Het imago kreeg zijn eigen leven, vernuftig uitgebuit door Geert Wilders. Iedereen ging eraan geloven, zelfs de eigen partij. Niemand luisterde meer, maar men wachtte op de hapering, de afgang. Wie tussen de korte tv-fragmenten door een debat werkelijk volgde, zag iets heel anders: een bevlogen mens, een vriendelijk karakter en bovenal een inhoudelijk verhaal, gestoeld op argumenten. Niets hoeft ergens meer op te stoelen. Niets behoeft meer een argument. Job Cohen is opgestapt.

Joris Stuurop

Amsterdam

Anil en Job: vriendschap en een kopje thee

Deze week verloren twee mannen de strijd tegen onbeschaafdheid.

Anil Ramdas nam op zijn 54ste verjaardag een dramatisch besluit: niet langer te kunnen en willen leven in een wereld waar onbeleefdheid de norm is, een wereld geregeerd door de oneliner en waar voor de nuance geen plaats meer is.

Op 16 februari nam de PvdA-fractie bij Job Cohen de laatste twijfel weg. Hij stapte op als leider van de PvdA, omdat hij in de werkelijkheid van polarisatie en oneliners niet meer effectief kon opereren. Omdat er een mediawerkelijkheid is ontstaan waarin het stellen van vragen nog zelden dient om informatie en inhoudelijke verdieping te verkrijgen. Omdat er een Haagse werkelijkheid is ontstaan waar de nuance niet langer duurt dan één zin.

Job Cohen kon in die werkelijkheid niet effectief zijn. Anil Ramdas kon in die werkelijkheid niet meer leven. Twee besluiten, zo verbonden en met zo’n verschillend ingrijpende impact.

Voor Ramdas was vriendschap een sleutelwoord. Vriendschap kon de multiculturele samenleving levensvatbaar maken. De vriendschap van Ramdas is het kopje thee van Cohen. Door de ander te willen ontmoeten, ontstaat verbinding en kan begrip, respect en gelijkwaardigheid ontstaan. Dat is niet soft, wel fatsoenlijk.

Jaap Stolk

Amsterdam

    • Jaap Stolk
    • Nauman Janjua
    • Joris Stuurop
    • Wouter ter Heide