Liedje

In 1974 besloot de AVRO mijn strip Vader & Zoon te bewerken tot een televisieserie. Guus Hermus speelde de vader, Gees Linnenbank de zoon. Regie: John van de Rest. Hugo Heinen schreef op basis van mijn dialogen zes afleveringen. Was het misschien aardig een titelsong te schrijven? Welja, zei ik, dat doe ik even. Ruud Bos schreef de muziek. In mijn oneindige zelfoverschatting hield ik er rekening mee dat het een hit zou kunnen worden en meldde mij als lid van Buma/Stemra. De tekst van het liedje is mij ontschoten, maar het refrein is me nog wel bijgebleven. De zoon schreeuwt zijn conservatieve vader allerlei linkse verwijten toe, waarop de vader zingt: „Alsof het in Rusland zo lekker is!” In de volgende regel zingt hij dat die spleetoog, Mao nog veel gekker is.

Belediging van een bevriend staatshoofd. De AVRO verbood het liedje. Geen hit, dus. Dat werd de serie trouwens ook niet, want na vijf afleveringen haalden ze het van de buis, wegens een ernstig gebrek aan kijkers.

Tot mijn verbazing ontving ik maanden later van Buma/Stemra een afrekening waaruit bleek dat ik twee paso dobles en een tango had gecomponeerd. Ik stortte het geld terug en schreef dat het niet voor mij bestemd kon zijn en vroeg om opheldering. Geen antwoord. Een jaar later hetzelfde. Weer teruggestort en geschreven. Weer geen antwoord. Toen ik het jaar daarop alweer beloond werd voor die dekselse muziek, dacht ik: jullie bekijken het maar, zegde mijn lidmaatschap op en hield het geld, omgerekend een slordige 175 euro.

De jaren daarna heb ik er geen moment meer aan gedacht, wat natuurlijk een beetje slordig van mij was. Want onlangs, tijdens de nazit van een of andere voorstelling, vroeg iemand, bij het horen van mijn naam, of ik „die bassist” was. Toen ging mij een licht op. Mocht Peter van Straaten, mijn muzikale naamgenoot, dit lezen, laat hij mij dan weten wat zijn bankrekeningnummer is, want euro wie euro toekomt.

    • Peter van Straaten