Eindelijk gelukkig

M orgen is de pijn om de vervlogen Elfstedentocht geleden. Met de Omloop Het Nieuwsblad begint het wielerseizoen. De woestijnkoersen van de afgelopen weken tellen niet mee: business en folklore.

De Omloop is geen fakekoers, het is een semiklassieker. Schitterend parcours door de Vlaamse Ardennen. Over hellingen en veredelde veldwegen, groen en grauw in één beeld. Landschappelijk plaatje. Deze week wemelde het al van de wielertoeristen die het parcours wilden verkennen. Fietsen, praten en speculeren: wie wint zaterdag? De honger naar de geur van masseerolie is groot.

De winnaar van de Omloop zal het weten. Het hele jaar zingt zijn naam rond. Hij is verzekerd van de lucratieve zomercriteriums. De premie van de sponsor: ook niet verkeerd. De publicitaire revenuen van de openingswedstrijd scoren hoog. Zelfs de NOS gaat live op antenne.

Kasseien in close-up.

Er is de romantiek van het onbekende. De renners zelf weten nog niet hoe goed de benen zijn. Nervositeit! Het dokkeren, draaien en keren begint nu pas; dat kun je niet instuderen. Al zijn er coureurs die het voorjaar echt in het bloed hebben. Ze staan er jaar na jaar, in de Omloop en in Kuurne-Brussel-Kuurne.

Vorig jaar won Sebastian Langeveld in een adembenemende spurt met Juan Antonio Flecha. Hondenweer: nat en ijskoud. Een Jan Raasweertje. Karsten Kroon en Niki Terpstra verlangen er ook altijd naar.

Vroege vogels.

De Omloop wordt een referentiële wedstrijd. Komt de oude Tom Boonen nog terug? Haalt Philippe Gilbert zijn kannibalistische niveau van vorig seizoen? Zorgen Hushovd, Phinney, Van Avermaet of de oude Leif Hoste misschien voor de verrassing? Outsiders zat. Iedereen is gretig naar de luister van de eerste grote koers. Zie Philippe Gilbert: al twee keer winnaar van de openingsklassieker. De eerste keer met een fenomenale solo van vijftig kilometer. De te verwachten heersers van het voorjaar zullen zich dit weekend gegarandeerd laten zien.

Ik vraag me al een tijdje af of Raborenners nog geïnteresseerd zijn in de klassiekers? Of is alleen de Tour de France zaligmakend? Veel voorjaarsopwinding waait mij niet toe. In de sportkranten gaat het nu al over de conditie van Robert Gesink en Bauke Mollema. Milaan-Sanremo: zoiets als vergeten groenten?

Hoogmoed.

Toch raar. Ploegleiders Erik Dekker en Frans Maassen presteerden als renner uitstekend in de klassiekers. Je hoort ze er niet meer over. Alsof ook zij geknecht zijn naar grote rondes en etappewedstrijden. De Amstel Goldrace: alla, maar niet dat het echt hoeft. Lars Boom met zijn ‘klassieke benen’ staat kennelijk niet hoog genoeg in de pikorde.

Zou Thomas Dekker iets klaar kunnen maken, de komende maanden? De gevallen engel doet erg enthousiast over zijn nieuwe ploeg Garmin. Het zou prachtig zijn mocht hij een klassieker winnen, na zijn dopingschorsing. Hij kan een voorbeeld nemen aan Alejandro Valverde: ook twee jaar weggeweest en nu de Ruta del Sol gewonnen. In de Tour Down Under excelleerde hij ook al in de koninginnenrit. Philippe Gilbert zegt dat Valverde zijn grootste concurrent wordt.

Het gerucht gaat dat de Spanjaard het afgelopen jaar dertigduizend kilometer heeft gefietst. Als voorbereiding op zijn comeback. Op zich al een epos van liefde voor het stalen ros. Ik denk niet dat Thomas Dekker zich aan dit beulswerk gewaagd heeft, maar hij beschikt dan weer over de kracht der zotheid. Daar kan je ook een klassieker mee winnen, leert de historie.

Moge hij in grootste stijl terugkomen, want mooier dan Thomas kun je niet op de fiets zitten.

    • Hugo Camps