De kudde heeft gesproken

Eens in de zoveel tijd weet je dat het universum tegen je samenspant. Dit gevoel is sterker dan ooit wanneer het onzegbare je overkomt: je favoriete product wordt uit de verkoop genomen. Hema Blondshampoo? Nee hoor, die verkopen we niet meer. Nooooooit meer Op een dag wandel je nietsvermoedend de Hema in, om in een

Eens in de zoveel tijd weet je dat het universum tegen je samenspant. Dit gevoel is sterker dan ooit wanneer het onzegbare je overkomt: je favoriete product wordt uit de verkoop genomen.

Hema Blondshampoo? Nee hoor, die verkopen we niet meer. Nooooooit meer

Op een dag wandel je nietsvermoedend de Hema in, om in een rechte lijn naar de plek van jouw lievelingsshampoo te lopen. Maar daar staat hij niet. In plaats daarvan is het schap gegijzeld door allemaal andere, onbekende en behoorlijk arrogant uitziende shampooflessen. En als je vervolgens navraag doet, is het achteloze antwoord van een verkoopster: „De Hema Blondshampoo? Nee hoor, die verkopen we niet meer.” Waarna de hemel donker kleurt, er een bliksemschicht te zien is, haar ogen zich vernauwen en haar stem drie octaven daalt: „Nooooooit meer.”

Wat volgt is eerst de ontkenning („Hahaha, wat een leuke grap, staat-ie misschien in een ander vak?”), daarna de woede („Oké mevrouwtje, geef me die shampoo, anders ros ik dit hele schap met polkadot handschoenen om”), daarna het onderhandelen („Er staat vast nog wel wat achter, als ik dat nou over kan nemen, koop ik er nog een setje conditioners bij ook”), daarna de depressie („Mijn… mijn shampoo. Het is gewoon zo plotseling. Ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen”) en vervolgens de acceptatie („Hebben jullie dan misschien… Hema-shampoo voor iedere dag?”)

Het is tragisch: je hecht je aan producten, je dicht ze bovennatuurlijke krachten toe, ze gaan bij je horen. Toch is dit ergens bijzaak: het wérkelijke probleem van een verdwenen lievelingsproduct is de onvermijdelijke misantropie die het veroorzaakt. Je kunt niet anders dan concluderen: al die mensen om je heen, met wie je dagelijks straat en stadspark en zuurstof deelt, zijn gek. Zij waren blind voor de genialiteit van jouw product. Zij hebben het gewoon vertikt om het te kopen. Door hén is het uit de schappen gehaald. Ben jij dan de enige met smaak? Ben jij dan de enige die ware schoonheid herkent? Blijkbaar wel. Dag Hema Blondshampoo, de kudde heeft gesproken.

Gelukkig kan het als het om blijvende producten gaat ook anders. Vriend Jan en ik spelen al acht jaar lang hetzelfde computerspel. Het is gemaakt voor de GameCube en het heet Gauntlet Dark Legacy, een avonturenspel uit 2002 waarbij je monsters moet verslaan door manisch repetitief op de a-knop te drukken. De figuren zijn wat pixelachtig en je bent vaak je eigen poppetje kwijt doordat het zichtveld vreemd draait. Volgens mij was het geen daverend succes, en ik verwacht niet dat het nog veel gespeeld wordt. Maar er bestaan dus nog altijd twee mensen die er compleet verslingerd aan zijn en niets liever doen dan vurig op die a-knop timmeren. Het is een geruststellende gedachte: hoewel het publiek sommige zaken niet omarmde, hebben de meest obscure zaken nog wel hun eigen fanatieke fans.

Zolang de tien jaar oude software van Gauntlet Dark Legacy het niet begeeft, zal het spel voor eeuwig door ons gekoesterd blijven.

    • Renske de Greef