film

Alles van Waarde

Ooit word je vreemdeling in eigen tijd. In Alles van Waarde vraagt Frans Bromet, pensioengerechtigd, zich af of het zover is. Wordt hij een knorrepot? Een boze blanke man zelfs? Bromet, grootmeester van de betrokken documentaire, pleegt met camera op zijn schouders op lijzige toon het gesprek aan te gaan. Hier wordt het persoonlijk: gespreksgenoot is dochter Laura. Positivo, goed in haar vel, fractiemedewerker van GroenLinks en lokaal strijdend voor een fietspad door de polder. Pa beperkt zich liever tot knorren over schaalvergroting, managerscultuur en reductie van zorg. In zijn slalom tussen sociale kwesties, introspectie, generatie- en mentaliteitskwesties stemt Alles van Waarde tot nadenken: een atypische, maar sterke aanvulling op Bromets portret van Nederland.

Shame

In Shame – een film die overigens ook Disgust had kunnen heten – speelt Michael Fassbender de succesvolle New Yorker Brandon, die steeds verder wegzakt in een draaikolk van oppervlakkige seks – online en in vluchtige contacten. Volgens regisseur Steve McQueen is emotionele afstomping door de alom aanwezige pornografie de hedendaagse elephant in the room: iedereen weet dat het zo is, maar niemand praat erover. Hij gebruikt veel muziek, wellicht om te voorkomen dat zijn film net zo afstompend is als de wereld die hij in de tang neemt. Shame is iets minder dwingend dan McQueens debuut Hunger, maar nog altijd een uiterst moedige, spannende film.

Hugo

Het is een verademing om weer eens een film van Martin Scorsese te zien waar het maakplezier van afspat en waarin hij iets nieuws probeert, een jeugdfilm in 3D. Hugo gaat dan ook over een onderwerp waar de regisseur uiterst gepassioneerd van raakt: de geschiedenis van de cinema. Het weesjongetje Hugo leert een mopperende oude man kennen met een snoep- en speelgoedwinkeltje. De man was ooit de gevierde filmmaker Georges Méliès, een van de filmpioniers van de vroege cinema met feeërieke films vol special effects, maar de tijd haalde hem in.

Le Havre

De nieuwste film van de Finse regisseur Aki Kaurismäki, Le Havre, is schaamteloos idealistisch. Schoenenpoetser Marx ontfermt zich in de Franse havenstad over een Afrikaans asielzoekertje dat naar Londen wil. De film heeft Kaurismäki’s kenmerkende droge humor, een onderkoelde acteerstijl en wordt zoals altijd bij de Finse regisseur bevolkt door rokende kroegtijgers, begripvolle vrouwen en een tikje ontheemde bohemiens.