Wraak nemen op zijn Engels: beheerst, maar dodelijk

In de Britse politiek doen bedrogen echtgenotes een boekje open. Dat kan verkeerd uitpakken, zo blijkt bij Chris Huhne en zijn ex Vicky Pryce.

British Energy and Climate Change Secretary Chris Huhne walks out of the door of his London flat on February 3, 2012 to give a statement to the media resigning as energy and climate secretary over speeding charges. In a brief statement to the press Huhne resigned his position in the Cabinet and reaffirmed his innocence after the Crown Prosecution Service (CPS) announced that they would be bringing charges against Huhne over allegations he dodged a speeding penalty. AFP PHOTO / JUSTIN TALLIS AFP

Vernedering voor de een is voldoening voor de ander. De Britse minister voor Energie en Klimaatbeheersing, Chris Huhne, trad afgelopen week terug om zich voor te bereiden op een strafproces wegens fraude. Huhne moet hebben geweten dat er één persoon was die grote voldoening voelde op dit moment van ultieme vernedering. Dat was Victoria (tot voor kort) Huhne, nu weer Vicky Pryce. Met deze vrouw is hij 26 jaar getrouwd geweest en heeft hij drie kinderen gekregen. Een versmade bruid had weer eens wraak genomen.

Echtgenotes van Britse politici laten de afgelopen vijftien jaar steeds minder over zich heen lopen teneinde manliefs politieke carrière niet te schaden. In 1992 poseerde de eega van de conservatieve minister van cultuur, David Mellor, nog gedwee aan de zijde van haar man en kinderen, nadat diens overspel met ene Antonia de Sancha uitvoerig in de tabloids was behandeld. Kiezers dienden te geloven dat hier een gelukkig gezinnetje naar de fotografen lachte. Het paar scheidde desondanks, maar pas na de verkiezingen kort daarop.

Nog geen vijf jaar later keerde het tij voor de ‘politicians’ wives’. Als eerste koos de echtgenote van Labours minister van Buitenlandse Zaken, Robin Cook, voor zichzelf. Misschien had zij zich wel laten inspireren door Lady Moon, een keurige upper class-dame, die door haar notabele man verlaten werd voor de plaatselijke rijschoolhoudster. Op een vroege ochtend verdeelde Moon alle flessen uit hun fenomenale wijnkelder over de stoepen in het dorp. Daarna ging ze naar huis en knipte ze met een schaar de mouwen en pijpen van al zijn maatpakken doormidden.

Margaret Cook nam wraak op zijn Brits: beheerst, maar dodelijk. Zij schreef een boek over de mateloze ambitie en politieke verblinding die háár echtgenoot ertoe bracht voor zijn secretaresse te kiezen. Dat gebeurde pas op het moment dat Tony Blairs woordvoerder Alastair Campbell hem daartoe dwong: „De pers stelt je verhouding morgen aan de kaak, dus wie wordt het? Je vrouw of je secretaresse?” New Labour mocht immers niet in gevaar komen door de mésaillance van één van zijn prominentste bewindslieden.

De Cooks waren op dat moment op weg naar Heathrow voor een gezamenlijke paardrijvakantie. Zij had voor hem nog nieuwe rijlaarzen in de koffer gestopt, als verrassing. Maar haar echtgenoot nam nog achterin de auto een besluit: het werd de secretaresse en Margaret Cook kon per taxi naar huis terugkeren.

Haar wraak was keurig, maar dodelijk. Ogenschijnlijk geen onvertogen woord over Robin, maar een mes in de rug van het nieuwe huwelijk. In haar boek zou ze later over het Campbell-incident schrijven: „Robin zei dat hij al twee jaar bezig was geweest een punt achter de relatie (met de secretaresse) te zetten, maar dat ze hem daar steeds van afhield. Hij zei dat ze wel eens heel onplezierig gedrag zou kunnen gaan vertonen, als hij (die breuk) toch zou doorzetten.”

Sindsdien is het thema „politieke echtgenote lijkt haar man te steunen, maar dient de wraak koud op” een hit geworden. De tv-film The Politician’s Wife – waarin actrice Juliet Stevenson begint als Mrs. Mellor, maar eindigt als Mrs. Cook door de carrière van haar bedriegende echtgenoot te ondermijnen – kreeg in 1995 een Emmy Award en wordt nog steeds herhaald.

In de affaire-Huhne dient zich een nieuwe variant op het thema aan: trouwe echtgenote wordt bedrogen, neemt wraak, maar wordt dit keer zelf meegetrokken in de effecten van die wraakoefening. Want ook Vicky Pryce, ex-Mrs Chris Huhne, moest zich vorige week donderdag voor de rechter verantwoorden wegens beschuldiging van „verhindering van het rechtsverloop”. Een vergrijp waarvoor beiden gevangenisstraf kunnen krijgen.

Dit zijn de feiten in het fraudeschandaal: Chris Huhne, een ambitieuze ex-journalist (The Independent) en later Liberaal-Democratisch politicus, trouwde in 1984 met de briljante, even ambitieuze econome Vicky Pryce. Uit het huwelijk komen drie kinderen voort. Vicky Huhne-Pryce werd in 2002 topadviseur op het ministerie van Handel en Industrie, de eerste vrouw die deze baan ooit kreeg. In 2010 geeft ze die baan op omdat Chris Huhne minister wordt en ze de schijn van een belangenconflict dient te vermijden. Tot zover nog niets aan de hand.

Huhne deelde haar in juni 2010, in de pauze van een voetbalwedstrijd, mee dat een zondagskrant achter zijn verhouding met zijn pr-adviseur was gekomen. In een interview zou Vicky Pryce later vertellen dat Huhne vervolgens naar zijn kamer ging, een verklaring voor de pers opstelde, zijn spullen pakte en naar de sportschool vertrok – om niet meer terug te keren. Wat de kwestie nog pijnlijker maakte, was dat de pers veel werk maakte van het feit dat Huhnes nieuwe partner kortgeleden uit een lesbische relatie was gestapt.

Pryce vroeg onmiddellijk echtscheiding aan, maar haar wraakoefening begon toen ze besloot te verschijnen op het partijcongres van de Liberaal-Democraten. Dat noopte Huhnes nieuwe liefde tot de uitspraak: „Wat doet ze hier? Ze is nog nooit op een partijcongres geweest.”

Pryce wilde de stand op 2-0 brengen door in mei 2011 een interview te geven aan de Sunday Times. Ze vertelde dat Huhne „iemand in zijn directe nabijheid” had overgehaald strafpunten voor te hard rijden op zich te nemen, omdat Huhne zelf al aan het maximum zat en een ontzegging niet kon gebruiken. Het betrof een overtreding uit 2003. Kort daarna dook een bandje op van een telefoongesprek tussen Huhne en de ‘iemand’. Daarin zegt Huhne dat als die iemand maar zijn mond houdt, niemand hun iets kan maken.

Dat was open doel voor een Labour-Lagerhuislid, die aangifte van een strafbaar feit deed bij de politie. Hoewel Huhne volhield en -houdt dat hem niets te verwijten valt, bleek uit het politieonderzoek al snel dat die ‘iemand’ niemand minder was dan zijn toenmalige echtgenote. Justitie vorderde het bandje, Huhne en Price werden verhoord en twee weken geleden kondigde – vanwege het gewicht van de zaak – het hoofd van de Crown Prosecution Service zelf aan dat er voldoende bewijs is om Huhne én Pryce te vervolgen.

Huhne kondigde minder dan een uur later aan dat hij zijn ministerspost op zou geven. Een opvolger stond binnen een dag klaar. Premier Cameron en vicepremier Nick Clegg (leider van de Liberaal-Democraten) betuigden hun persoonlijk medeleven, maar spraken ook over „de juiste stap in deze omstandigheden”. De bekende rituelen die de politieke misstap omgeven en waaraan het electoraat al heel lang gewend is.

En de versmade echtgenote? Hoe loopt het met haar af? Wordt vervolgd op 2 maart, wanneer Huhne en Pryce weer voor de rechter verschijnen. Een bouquetreeksverhaal waarvan de afloop nog geenszins te voorspellen valt.