'Ik wil de kerk wakker schudden'

Priester Roderick Vonhögen communiceert modern: via blogs, tweets en podcasts. En nu op tv: het Vastenjournaal. „De kerk verpakt de belangrijkste boodschap van de wereld in oude kranten.”

Het eerste wat hij doet als hij aankomt op Schiphol, is een foto maken van het vliegtuig voor zijn Facebookaccount. Daarna brengt hij zijn ruim tweeduizend volgers op Twitter op de hoogte: „Zojuist geland op Schiphol. Straks meteen naar Hilversum voor een radio-opname en een interview en dan naar huis.” Roderick Vonhögen heeft een nachtvlucht van tien uur in de benen, vanuit Addis Abeba in Ethiopië via Frankfurt, naar Amsterdam, en hij stelt de rest van de wereld daarvan graag op de hoogte. Nu schuift hij aan voor een interview, iPad en iPhone binnen handbereik.

Vonhögen (43) staat bekend als de podcastpriester. Elke week maakt hij programma’s die via iTunes te downloaden zijn. Daarnaast is hij presentator bij de katholieke omroep RKK. Vandaag begint zijn nieuwe programma Vastenjournaal, waarin hij katholiek Nederland weer aan het vasten wil krijgen. Zelf noemt hij zich een mediamissionaris. De liefde voor media ontstond bij hem eerder dan zijn geloof in God.

U maakte al radio als kind?

„Ja, op de lagere school en vooral op de middelbare school. Met een cassetterecorder en een platenspeler maakte ik met vriendjes een soort Dik Voormekaar Show op mijn kamer. We hadden geen luisteraars, maar we hadden lol.

„Met hetzelfde groepje vrienden namen we op de middelbare school de schoolkrant over. Dat was op dat moment een saai partijblaadje vol interviews met de conrector over het groeiende probleem van te laat komen. We wilden van die schoolkrant een tophit makent. Ik maakte zelf het stripverhaal. Onder een pseudoniem natuurlijk, net zoals Hergé, de tekenaar van Kuifje. Niemand wist dat ik de strip maakte, maar ik tuurde bij schoolklassen stiekem naar binnen om te controleren of die gelezen werd. De kick om media te maken en mensen daarvan te laten genieten, dat vond ik geweldig om voor elkaar te krijgen.”

Het geloof speelde nog geen rol?

„Die overtuiging kwam pas aan het eind van de middelbare school, ik was 17. Tot dat moment was ik wel katholiek opgevoed en misdienaar, maar er was geen klik met het geloof. Het bidden raasde ik er doorheen om snel te kunnen gaan eten. Maar aan het eind van de middelbare school werd ik aan het denken gezet. Het was 1985 en de paus kwam naar Nederland. Voor het eerst in mijn leven werd ik aangevallen op mijn geloof. Klasgenoten spraken over ‘jouw paus’. Daar werd ik nieuwsgierig van. Ik begon het geloof serieus te nemen. Na de interesse kwam de existentiële vraag, namelijk: wat is het bewijs van God? Ik kon geen rationeel bewijs vinden, toch was ik bereid om me daaraan over te geven.”

Waarom werd u priester, als u daarmee de media waarschijnlijk moest loslaten?

„Ik twijfelde altijd tussen beroepen. Op een jongerenbedevaart in bedevaartsoord Lourdes werd het me duidelijk. Bernadette Soubirous had daar in 1858 contact met de hemel, misschien kon ook ik antwoord krijgen. Daar heb ik acht uur gebeden, toen kwam het tot me. Ik moest priester worden, het was dezelfde mysterieuze aantrekkingskracht als bij een verliefdheid. Ik was bereid om alle hobby’s los te laten. Mijn hele omgeving was tegen. Mijn ouders en zelfs de pastoor raadden het af. Hoe meer mensen mij het afraadden, hoe sterker mijn overtuiging werd. Na de studies filosofie en theologie kwam ik terecht in een parochie in Cabauw, met alleen een telefooncel als ‘modern’ communicatiemiddel met de buitenwereld.”

Om de tijd in het Utrechtse dorp door te komen, ging Vonhögen op internet. Hij ging bloggen, in eerste instantie over Star Wars en de overeenkomsten met de Bijbel. „Anakin Skywalker wordt ontvangen door zijn moeder zonder een vader. Waar heb ik dat eerder gehoord?”

Binnen een paar maanden had hij duizenden volgers. Na een studie communicatie in Rome begon Vonhögen met podcasten. In april 2005 deed hij voor zijn podcast, staand op een plastic stoeltje op het Sint Pietersplein, verslag van de benoeming van de nieuwe paus. Hij begon met een non-profit organisatie in de Verenigde Staten, SQPN, om meer te doen met nieuwe media. Zijn volgers zijn veelal niet katholiek.

Wat vindt de kerk van uw getwitter en gepodcast?

„Van zowel kardinaal Simonis als kardinaal Eijk krijg ik de ruimte om dit te doen naast mijn reguliere werk als priester in Amersfoort. Er wordt alleen geen geld voor vrijgemaakt. Dat heb ik nooit begrepen, want dit is de toekomst. Gelukkig is het gebruik van nieuwe media niet duur.”

Wat is uw doel met de nieuwe media?

„Ik wil, zoals elke missionaris, mensen iets meegeven. Mijn missie is volbracht als mensen anders aankijken tegen hun eigen leven en de kerk.”

Is er wel op te boksen tegen de negatieve berichten?

„Je kan je blind staren op de negatieve informatie die in de NRC of zo staat. Berichten over de commissie-Deetman vind ik ook verschrikkelijk. Maar ik probeer uit te gaan van het positieve. Ik ben als een forel die tegen de stroom in zwemt.”

Voelt u de druk om de kerk in positief daglicht te stellen?

„Als mediamissionaris voel ik de verantwoordelijkheid om de kerk wakker te schudden. Het is niet vijf voor twaalf voor de kerk maar vijf over twaalf. Als je het adagium hebt dat je de belangrijkste boodschap van de wereld uitdraagt, waarom verpak je die dan in oude kranten? Want dat is het niveau van communicatie binnen de katholieke kerk. De druk om dat te verbeteren, voel ik wel.”

VastenjournaalNed. 2, 17.05u, zeven afleveringen

    • Diederik Huffels