'Ik kan nierpatiënt niet vragen zelf te betalen'

Nederland, Amsterdam, 06-02-2012 Roderik Kraaijenhagen, Cardiologist at Cardiometabolic and Cardiac Rehabilitation Center ('Arterium') Amsterdam PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Roger Cremers - 2011

Zeven weken betaalt Gideon Schrijver uit Beverwijk zijn personeel nu uit eigen kas. Sinds 1 januari. Nog even, zegt hij, en zijn kliniek voor nierdialyse gaat failliet. Schrijver is een aimabele internist in Beverwijk, van 63 jaar. Zijn carrière zit er bijna op. Hij wil laten zien hoe moeizaam de onderhandelingen met verzekeraars dit jaar lopen. Want er zijn veel nieuwe regels, die de kosten zouden moeten beheersen.

Gisteren beschreef het hoofd inkoop van zorgverzekeraar CZ in deze krant ook de moeizame onderhandelingen dit jaar: de overheid heeft te laat (in november) alle nieuwe regels bekendgemaakt. En iedereen moet minder uitgeven dan vorig jaar.

Het Dialysecentrum bestaat drie jaar en staat in het centrum van Beverwijk. Het past precies in de liberaliseringsdroom van de overheid: een efficiënte kliniek die de dialyse (1.300 euro per week per nierpatiënt) goedkoper aanbiedt dan een ziekenhuis dat kan (1.800 euro per patiënt). Het heeft geen onduidelijke kosten – zoals vergaderingen – die ziekenhuizen wel hebben. De kliniek is van het Rode Kruis Ziekenhuis én een internistenmaatschap. 36 nierpatiënten komen er drie keer per week om hun bloed te zuiveren van afvalstoffen.

In de afgelopen zeven weken had Schrijver drie ton moeten declareren bij de verzekeraars. Dat is wat zeven weken dialyse voor 36 nierpatiënten kost. Maar de jaarcontracten die hij moet sluiten met Achmea, CZ en Uvit, laten alsmaar op zich wachten. Banken lenen niet graag geld, zonder contract. En voorschieten mogen verzekeraars sinds dit jaar niet meer.

Schrijver kan niet verwachten dat de patiënten zélf die 1.300 euro per week betalen. Dus betaalt hij, in de hoop dat er contracten volgen.

Hij schrijft de verzekeraars al sinds november en hij belt ze, en belt nog eens. Hij krijgt ze niet aan de lijn of soms wel, maar contracten zijn er niet. Vaag heeft hij gehoord dat alle contracten tussen verzekeraars, ziekenhuizen en klinieken er voor 1 april moeten zijn. Tegen die tijd is de bodem van zijn kas al bereikt.

Deze krant krijgt wel contact met Achmea. Heeft een kliniek de publiciteit gezocht?, vraagt de woordvoerder. Gek. Intern navragen leert dat niet Achmea draalt, maar Schrijver: de verzekeraar wacht op zijn offerte. Hiermee geconfronteerd, zucht Schrijver. Hij stuurt de krant de offerte die hij in november al naar Achmea stuurde.

Volgens Schrijver durft niemand kritiek te uiten uit angst dat ze helemaal geen contract krijgen met een verzekeraar en moeten sluiten. Maar hij durft wel. Brancheorganisatie ZKN bevestigt dat veel klinieken met zo’n financieel gat kampen. „We vinden dat zorgelijk.”

Binnen in de tl-verlichte dialysezaal zoemen de dialysemachines geruststellend. Bij elke machine staat een ligstoel. Onder de zaal, in de kelder, staan grote installaties die hectoliters gezuiverd water doorsluizen naar boven. Op één ligstoel ligt vanmiddag een forse, oudere man zijn krantje te lezen. Een slang voert zijn bloed af naar een kunstnier, waar het wordt gereinigd. Een ander slangetje leidt het schone bloed weer naar zijn lichaam. Neonletters op de machine tonen hoeveel uur zijn bloed nog zal worden gespoeld: 3.05.

Frederiek Weeda