Hopen dat ze struikelt

Er zijn een paar Amerikaanse sites die ik graag bezoek om de filmpjes van in slaap vallende eekhoorns, nieuws over bizar Japans snoep en lijstjes met de slechtste quotes van Amerikaanse presidenten aller tijden. Op een van deze sites ontdekte ik gisteren het artikel Dutch Outraged Over Santorum’s Euthanasia Claim.

Het is altijd interessant om iets over je eigen land te vinden op zo’n site – nieuws dat volgens de redactie relevant genoeg is voor deze doelgroep (de eekhoornfilmpjes/lijstjes/bizar nieuws-liefhebbers). De laatste keren dat er Nederlands nieuws voorbijkwam, ging het over de te dikke winnares van Holland’s Next Top Model, Nederlandse wetenschappers die ontdekten hoe je planten kan veranderen in plastic en, vreemd genoeg, over de golf van ‘heartbreakingly cute’ aangespoelde babyzeehondjes op onze kust (wist jij ’t, wist ik ’t). En nu dus een artikel over de reactie van de Nederlandse pers op de uitingen van de Amerikaanse ‘GOP hopeful’ Rick Santorum.

Nu was het verhaal van Rick Santorum een ware traktatie. Vol ernst vertelde hij over onze gedwongen euthanasie en de ‘euthaniseer mij niet’-armbandjes, die angstige ouderen als voorzorgsmaatregel zouden dragen. Al met al schetste hij haast een wereld uit een duistere toekomstroman. Een bedrukte, gepolariseerde maatschappij, waar de grijze golf een tsunami is geworden. De bejaarden zwermen schichtig over de straten. De jongere generatie heeft de positie van een underground rebellenbeweging gekregen en leggen waar ze maar kunnen houten balken, slapende poezen en keukentrapjes op straat, in de hoop een van de ouderen te laten struikelen: een gebroken heup moet je immers verzorgen. In… een ziekenhuis. TataTAAAA! Want iedereen weet wat daar gebeurt. Daar helpt geen armband, ketting, tatoeage of hightech geluidsalarm tegen. Vlucht, arme ouderen, vlucht naar een plek waar jullie wijsheid en levenservaring en hutspotrecepten wel gewaardeerd worden!

Het artikel bevatte vertaalde stukjes uit verschillende kranten, waarin duidelijk werd dat Nederland nogal verbaasd reageerde op Santorums kritiek. Wat me echter volkomen fascineerde, was de schier oneindige sliert berichten onder het artikel. De reacties van de lezers. Van de eekhoornfilmpjes/lijstjes/bizar nieuws-mensen – degenen met wie ík een doelgroep vormde, dacht ik. Veel van hen geloofden Santorum. Ze kwamen met statistieken die lieten zien dat 5 procent van alle Nederlandse doden was gestorven aan ‘onvrijwillige euthanisatie’ en eindigden hun reactie met ‘en het is natuurlijk heel makkelijk om je oma ervan te overtuigen dat zij een last is voor de familie, en hoppakee, spuitje erin! Zo gaat dat in Nederland’. Hoe meer ik las, hoe patriottischer ik me voelde (euthanasie hiep hoera!) en hoe meer ik dacht: als op een sympathieke website al zoveel mensen hem geloven, stel je dan voor hoeveel mensen er in heel Amerika zijn die hem geloven – zodat na een tijd de ganse VS in mijn hoofd getransformeerd waren tot een nest vol panische, extreem-christelijke waanzinnigen. Een beeld dat zo ridicuul was, dat het zich ook weer leent voor een omineuze toekomstroman.

Lees eerdere columns op nrcnext.nl/renske

    • Renske de Greef