Hij is van de 'cheese', maar kunststof is zijn passie

Zuivelcorporatie FrieslandCampina zoekt een ‘Allround Packaging Developer’. Louis van den Dobbelsteen (35) is er één, bij hetzelfde bedrijf. Wat doet hij eigenlijk?

„Sustainability is een hot issue”, vertelt Louis van den Dobbelsteen vanachter zijn laptop. Wat hij bedoelt te zeggen: hij houdt zich de laatste tijd veel bezig met het ontwikkelen van zo duurzaam mogelijke doosjes voor kaas. Hij is met twee collega’s van de ‘cheese’ – hij schat dat zo’n 40 procent van de tijd de voertaal Engels is.

Vandaag werkt Van den Dobbelsteen in de bibliotheek van de Wageningse vestiging van FrieslandCampina. Daar is hij twee dagen per week, de andere tijd is hij op testlocaties, het hoofdkantoor in Amersfoort of bij een leverancier. „Vijf dagen op kantoor, ik moet er niet aan denken.”

Zijn smartphone gaat.

- „Louis.”

- „Goeiemorgen Rogier. Mireille belde. Of de prijzen binnen zijn, anders heeft de call weinig nut.”

- „Ze zouden laten weten of het doorging. Belangrijkste is dat we de prijzen hebben van inkoop. Maar die hebben we niet.”

- „Even loeren in de telefoon... ”

- „Ja, Jurjen.”

- „Oké, groeten.”

Hij hangt op. „Dat was een collega van print development. We willen kijken of de machine de opdruk aankan die we op de verpakking willen hebben. We zouden vanochtend een conference call hebben, maar eerst moeten we weten hoeveel het kost.”

Van den Dobbelsteen werkt sinds augustus bij FrieslandCampina (vierde zuivelbedrijf ter wereld, totaal 20.000 werknemers). Na ruim tien jaar bij zijn vorige werkgever was hij toe aan iets anders. Hij zag de vacature voor ‘allround packaging developer’, wist dat deze baan op zijn lijf geschreven was en belde alleen om te vragen wat het salaris was. Daar heeft hij nog wel over kunnen onderhandelen, want hij werkt inmiddels al veertien jaar „in de kunststof”.

Als allround packaging developer is hij een soort projectleider van het proces. De marketingafdeling onderzoekt wat de klant wil, inkoop onderhandelt over de prijzen, het productieteam maakt ze en Van den Dobbelsteen zit daar overal tussen. „Anders dan wat veel mensen denken, ben ik vooral met organiseren en de technische kant bezig, ontwerpen is maar 10 procent van mijn werk.”

Als klein jongetje vond hij machines al mooi, hij wilde „iets technisch” gaan doen. „Op de kermis zat ik niet in de draaimolen, maar lag ik eronder om te kijken hoe die werkte.” Of iets met auto’s. Daar is hij gek van. „Vorige week ging ik met mijn baas Ron naar Zuid-Duitsland. Ik heb zowel heen als terug gereden, heerlijk.”

Hij koos voor HTS Werktuigbouwkunde in Arnhem, de dichtstbijzijnde HTS Autotechniek zat in Apeldoorn. „Dat was verder weg vanuit het ouderlijk huis.” Want hij wilde in elk geval thuis blijven wonen. „Vond ik wel zo makkelijk.” Hij bleef er tot z’n 26ste.

Om 11.00 uur heeft hij een afspraak. Een leverancier van meetapparatuur komt langs. De man met korte stekeltjes en grote zwarte koffer haalt een staaf op een voet tevoorschijn met daaraan verbonden een meetapparaat. De twee mannen zijn vervolgens een half uur verdiept in kalibreersets, censoren, magnetische velden en microns. Van den Dobbelsteen wil zo’n apparaat aanschaffen om de dikte van de ronde hoekjes van plastic bakjes tot op de duizendste millimeter nauwkeurig te kunnen meten. Hij neemt ’m eerst een week in bruikleen. Als de man weg is, zegt hij: „Vanmiddag ga ik fijn mijn nieuwe speeltje uitproberen.”

Van kaas zelf heeft Van den Dobbelsteen „geen kaas gegeten”, hij heeft „een passie voor kunststof”. „In het buitenland ga ik altijd naar de supermarkt. Daar kijk ik wat er zoal aan verpakkingen staat. Pak ik de potjes en bakjes even op, kijk ik aan de onderkant en zet ze terug.” De eerste keer dat zijn vrouw hem dat zag doen, vertelt hij, dacht ze dat hij gek was.

Veel plastic verpakkingen mogen dan op elkaar lijken, die van Milner was „revolutionair” toen die in 2009 op de markt kwam. Een makkelijk te sluiten doosje, met een bolle bovenkant en holle onderkant – dat stapelt goed. Zelfs de herkenbare ‘taille’ van de vrouw uit de reclame met twee kazen in haar zij komt terug in de verpakking. Die revolutie was voor zijn tijd bij het bedrijf. Een aanwijsbaar stempel heeft hij nog niet op de verpakkingen kunnen drukken. „Ik zit er sinds de zomer, je bent zo een half jaar verder voor een nieuwe verpakking is getest, weer getest, de productie erop is aangepast, etcetera.” Hij werkt aan een verpakking die nog minder belastend is voor het milieu. Wanneer we een echt Louis van den Dobbelsteen-bakje in het schap vinden? „Eind van dit jaar, verwacht ik.”

Redacteur Sociale Economie

In deze rubriek kijkt nrc.next wat iemand met een ingewikkelde functienaam doet

    • Marleen Luijt