Bierdouche

Dat is gek, het weekend is net begonnen, maar jullie zijn het alweer aan het nabespreken.’ Was getekend, Roosbeef. De zangeres trad op vrijdagavond 17 februari, haar verjaardag, in Paradiso op. Stilte tijdens de intieme momenten van haar set was wellicht een mooi cadeau geweest, maar helaas, het was haar en het grootste gedeelte van het publiek niet gegund. Op het moment dat Roosbeef zich het meest kwetsbaar opstelde, stonden er dertig man te brallen alsof hun leven ervan afhing.

Elke concertganger herkent bovenstaand verhaal: wie heeft zich niet geërgerd aan mensen die hun eigen gebabbel belangrijker vinden dan wat de kunstenaar op het podium doet? Natuurlijk, iedereen praat tussen de nummers door even. Maar boven de muziek uit verhalen in elkaars gezicht blaffen, alsof je in een kroeg bent, verpest de sfeer. De meest prangende vraag die dan opkomt: waarom betaal je voor een concert om er alleen maar slap te komen lullen? Bij gebrek aan een goed antwoord zijn venijnige opiniestukken geschreven over de praters, stickers gedrukt en in Londense clubs hangen ze zelfs briefjes op: ‘If you’re talking when a band is playing, we’ll tell you to shut up’. Het werkte allemaal niet.

Tijd voor een nieuwe aanpak, dacht ik na het concert van Roosbeef. Ik kroop achter m’n laptop, maakte de blog bierdouche.nl aan en schreef: ‘Verpesten verdwaalde kroegtijgers met hun luidruchtige gebral een prachtig concert? Kieper een biertje over ze heen. Na wat noodzakelijk rumoer is het punt dan duidelijk.’

Opschrijven was een goede catharsis, tevreden ging ik slapen. ‘Muziekliefhebbers verenigt u’, had ik nog, weinig origineel, getwitterd. En de volgende morgen kwam ik er slaapdronken achter dat ze dat inderdaad gedaan hadden. Tussen de honderden tweets zat zelfs een poster voor de poppodia met daarop het nieuwe bierritueel. Lang leve internet, dat we elkaar gevonden hebben in deze gezamenlijke missie.

Tegenstanders zijn er natuurlijk ook. In twee groepen: 1) ‘Als ik betaald heb voor mijn kaartje, mag ik zelf weten wat ik doe’. Dat is de vijand, de echte.

2) Concertgangers die ook willen genieten als de artiest een intiem moment creëert, maar bang zijn voor represailles na een bierdouche. Voor hen heb ik een anekdote uit mijn jeugd: in de kroeg waar ik bier leerde drinken, gold een simpele regel: tongzoenen op de dansvloer = bierdouche. Wie zich toch overgaf aan de lusten en dat moest bekopen met een biertje in de nek, werd niet boos. Die dacht: ‘o ja, stom van me’. Dus als we het maar genoeg blijven rond-twitteren en liken, is de bierdouche tegen gebral binnen no-time Hollandse folklore.