Raak ze aan, voor 't laatst

De langst lopende soap ooit stopt er mee. Vandaag is de laatste aflevering van As The World Turns op televisie. Dit weekend keken fans samen met de acteurs naar de serie.

Tamara Tunie (Jessica Griffin) in As The World Turns Credit: K Bleacher & D Everard Photography / PGP

‘Dit was het dan, er is niks aan te doen.’ Een vrouw met bril en kort haar heeft zojuist geposeerd bij de grote foto van Henry Coleman. Ze kijkt al jaren naar de Amerikaanse soapserie As The World Turns, haar uurtje rust op de dag. En nu is het weg. „Het wordt toch een soort familie van je, je krijgt er een band mee. Maar we komen er wel weer overheen.” Met gebogen hoofd loopt ze Studio 21 in Hilversum uit, in een stoet van sombere kopjes. En iedereen was zo nuchter voordat de show begon.

Sabrina bijvoorbeeld. Ze heeft haar oude buurvrouw meegenomen. Ze doet haar zojuist aangeschafte doosje tissues in haar tas. „Leuk, zo’n aandenken, je moet toch iets hebben. Maar het is niet alsof mijn wereld instort, of zo.” Voor 5 euro kan ze snotteren uit een doos met de hoofden van haar sterren erop.

Dit weekend werd er zes keer afscheid genomen van de families Snyder, Hughes, Coleman, Griffin en de andere gezichten uit As The World Turns. Zes maal twaalfhonderd vrouwen zeiden vaarwel tegen ’s werelds langst lopende serie ooit. Kaartje: 39,50 euro. Zes acteurs waren er alle voorstellingen bij, in de serie heten ze Dusty, Brad, Henry, Holden, Katie en Lilly. Vandaag wordt de laatste aflevering uitgezonden op RTL 8, in Amerika is het al anderhalf jaar afgelopen.

ATWT maakt op een zeer uitgesponnen wijze de kijker deelgenoot van het leven en de carrières van leden van verschillende artsen- en advocatenfamilies. De serie, een creatie van de inmiddels overleden actrice en schrijfster Irna Phillips, was in 1956 samen met een ander programma de eerste soap van een half uur op de Amerikaanse televisie. Voor deze soap bedacht Phillips dat het interessant zou zijn om – in tegenstelling tot de radiosoaps uit die periode, waar het verhaal zich toespitste op het leven van één held – de langdurige karakterontwikkeling van meerdere personages te volgen. Een gouden formule, gezien het succes van de serie.

„Hier zijn ze dan, de sterren van de avond!” roept presentator en showbizzjournalist Peter van der Vorst door zijn microfoon. Onder een staande ovatie komen de zes acteurs binnengelopen. Wie durft, mag naast hen gaan staan op de veertig meter lange catwalk. Een uitnodiging die niet wordt afgeslagen. Uiteindelijk zijn de meeste stoelen leeg en kunnen de acteurs volop van hun rocksterrenstatus genieten. Austin Peck (speelde Brad Snyder; na zijn dood nog twee maanden als geest in de serie) schreeuwt aan de rand van de catwalk met gespreide armen zijn fans toe en krijgt als waardering acht telefoons in zijn gezicht geduwd. „Raak ze maar lekker aan!” zegt Van der Vorst. Zijn stem slaat over, ook voor hem is het de zesde keer.

Hoewel er uitsluitend vrouwen zijn vanavond, is het publiek gevarieerd. Niet alleen huisvrouwen kijken naar de serie. Vriendinnen van de middelbare school juichen het hardst, hooggehakt en opgetut.

Tijdens de een-na-laatste uitzending verandert de zaal in een grote vriendinnengroep met een gezamenlijke passie. Alle kusjes op het doek worden met gejoel ontvangen. Tijdens de interviews met acteurs is de zaal voor het eerst stil. De ondertiteling waar ze de afgelopen twintig jaar op konden rekenen, wordt gemist.

De laatste uitzending is een grote afscheidsscène, maar het mag, want zo voelt het ook. Nog één keer komen alle acteurs op het podium. Voor de uitgang van de zaal draait een mevrouw met een strak zittend bloemenshirt zich nog een keer om. Ze propt vier vingers in haar mond en fluit, haar ogen zijn rood.

„Het was mijn vastigheid in de dag en die is nu weg”, zegt een dame bij de garderobe, die het kijken naar ATWT combineerde met het roken van sjekkies. Er zijn toch ook andere series? „Niks daarvan. As The World Turns was de enige serie die mij bleef boeien. Een andere serie volgen voelt als vreemdgaan.” Ze kijkt op tegen de komende periode. „Er zit ineens een gat in mijn dag.”

    • Bram van Dijk