New York is Lin-sane

Met de spectaculaire opkomst van Jeremy Lin bij de Knicks lijkt heel New York basketbalgek te zijn geworden.

NEW YORK, NY - FEBRUARY 19: Jeremy Lin #17 of the New York Knicks is guarded by Lamar Odom #7 of the Dallas Mavericks and Dominique Jones #20 of the Dallas Mavericks at Madison Square Garden on February 19, 2012 in New York City. NOTE TO USER: User expressly acknowledges and agrees that, by downloading and/or using this Photograph, user is consenting to the terms and conditions of the Getty Images License Agreement. Chris Trotman/Getty Images/AFP == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == AFP

NEW YORK. Het is klokslag één uur als barman William Mer de bel luidt en zijn gasten op luide toon de vraag voorlegt: „Muziek of tv?”

Zoals Mer getuige zijn grijns al vermoedde, blijkt het een eenvoudige vraag voor de pakweg tweehonderd aanwezigen in de Whiskey Tavern in Chinatown. „Tv!” Als het geluid aangaat, beginnen de bargasten te joelen als waren ze in Madison Square Garden, het stadion waarin de New York Knicks vandaag landskampioen Dallas Mavericks ontvangen. Nog luider klinkt het gejuich als Jeremy Lin (23), de kersverse spelverdeler van de Knicks, voor het eerst de bal krijgt.

„Dit is Lin-sanity bij helder daglicht”, zegt barman Mer, even vergetend dat de twee ramen aan de voorzijde van zijn kroeg nauwelijks licht binnenlaten. „Sinds Lin speelt” – dit is slechts de negende wedstrijd ooit die Lin in de basis bij de Knicks begint – „is het hier een gekkenhuis. En laat me je vertellen, de meesten hier hadden een maand geleden nog nooit een basketbalwedstrijd gezien.”

Vooral de belangstelling voor de wedstrijd van deze zondag tegen de Dallas Mavericks is enorm. En niet alleen in Chinatown: heel basketbalminnend New York, dat al sinds 1973 wacht op een nieuwe NBA-titel, heeft de hoop gevestigd op Lin. Een goede graadmeter daarvan is de kaartverkoop in Madison Square Garden. Donderdagochtend 10 uur ging die open voor het algemene publiek (seizoenkaarthouders en sponsors krijgen altijd eerste keuze), om 11 uur waren alleen nog kaartjes over van 3.000 dollar of duurder. Onder de gelukkigen die een kaartje bemachtigden, bevonden zich onder anderen de acteurs Kevin Costner en Eva Longoria en Facebook-oprichter Mark Zuckerberg. Het is krankzinnig – Lin-sane.

Maar hoe goed is Jeremy Lin werkelijk? „De tijd zal het leren”, zegt de aan de bar gezeten 58-jarige Simon Lau. „Maar hij heeft alles om een grote te worden. Hij kan passen, verdedigen en scoren. En hij heeft lef. Daarom doet hij me aan Steve Nash denken.” Nash, ook een spelverdeler, is de grote man bij de Phoenix Suns en is ondanks zijn leeftijd (38) nog een NBA All-Star. „Oké, oké, zo ver is hij nog niet, maar hij heeft het in zich.” Lin heeft nog twee eigenschappen die Lau aanspreken: „Hij is nederig en niet zelfzuchtig”, zegt hij. „Zo ben ik zelf ook opgevoed.”

Zijn enthousiasme heeft overigens niets te maken met Lins afkomst, haast Lau, een geboren Taiwanees die op zijn zestiende naar Amerika kwam – zich te zeggen. „Lin is een ABC: een American born Chinese. Ik ben een CBA, een Chinese born American. Mij maakt het niet uit of een sporter Aziatisch is.” Hij kijkt om zich heen en monstert het uit voornamelijk twintigers en dertigers bestaande barpubliek. „Dit zijn merendeels ABC’s.”

Lin is inderdaad een bijzondere basketballer. Zijn speelstijl is spectaculair: hij durft op prangende momenten risico te nemen en zijn tegenstander weet nooit wat hij gaat doen. Bovendien is hij, nu al, een leider. Zo ook vandaag tegen de Dallas Mavericks. En met 28 punten, 14 assists en 5 steals is Lin ook in statistisch opzicht de grote man bij de Knicks, die de wedstrijd met 104-97 winnen. Het was van de negen wedstrijden waarin Lin vanaf het begin speelde, de achtste overwinning.

Na het eindsignaal, terwijl Madison Square Garden op het scherm uit z’n dak gaat, ontsteekt barman Mer enkele vreugdevuren op de bar. Uit de luidsprekers klinkt keihard Queen met – toe maar – We are the champions. „Wow!” brult Lau over de muziek uit. „Onze jongen heeft het weer geflikt.”

    • Mars van Grunsven