Grote chemie tussen zangers

Deze week tenor Marcel Reijans

Ich habe den Dreigroschenblues door Claron McFadden en Sven Ratzke e.a. Gehoord: 17/2 Bimhuis Amsterdam. Inl. bimhuis.nl

Sopraan Claron McFadden en zanger/entertainer Sven Ratzke zijn twee heel verschillende artiesten. In Ich habe den Dreigroschenblues reikten ze elkaar over het beroemde repertoire van Bertolt Brecht en Kurt Weill de hand. En dat werkte uitstekend.

Het programma bevatte geen duidelijke verhaallijn, zoals de Dreigroschenoper van Brecht en Weill maar was in zijn geheel een sfeertekening van het Berlijnse variététheater van de jaren dertig, met een moderne knipoog. De kostuums en de regie benadrukten die sfeer.

Het overrompelende openingslied, Mackie Messer, greep me direct bij de keel. Ratzke zette in in het Duits, vervolgens begon McFadden te zingen in het Engels, en daarna vielen de musici één voor één bij. Het was een van de hoogtepunten van de avond. De verschillende kanten die McFadden en Ratzke vertegenwoordigen, bleken prachtig op elkaar aan te sluiten.

Als ik naar een voorstelling met zang ga, luister ik onherroepelijk met een technisch oor. Daarom vind ik het soms prettiger om naar een kamer- of filharmonisch concert te gaan. Maar mijn achtergrond vormde in dit geval geen belemmering. Claron McFadden gebruikte haar stem op een jazzy manier, een geluid dat ik niet van haar kende. Ze deed dat zeer overtuigend en haar stemgebruik was fenomenaal – als zanger mag ik daar wel een oordeel over vellen. Eens te meer gaf ze blijk van haar multitalent. Sven Ratzke benaderde het idioom vanuit een heel andere hoek, die van het ‘sprechgesang’ en het Duitse cabaret van het interbellum, en dat deed hij eveneens heel erg goed.

De zangers werden ondersteund door een uitstekende vierkoppige band. Voor mij sprongen de beide dames eruit, de Bulgaarse percussioniste Tatiana Koleva en multi-instrumentaliste Fay Lovsky. Zij speelde onder meer zingende zaag en theremin, een elektronisch instrument waarbij men de handen rond twee antennes moet bewegen. Op een gegeven moment ging McFadden met Lovsky’s theremin de competitie aan wie het hoogst en het hardst kon zingen, wat erg grappig was. De theremin won.

De voorstelling had grote vaart. Hier en daar zou iets meer verstilling geen kwaad hebben gekund, maar im grossen ganzen klopte het zowel muzikaal als scenisch als een bus. De chemie tussen McFadden en Ratzke, allebei mooie en extravagante mensen, was zodanig dat het me niet verbaasd zou hebben als ze na afloop een relatie waren begonnen.

Marcel Reijans zingt in april met zijn groep Frommermann nog verschillende keren het programma Frommerfranz met muziek van Schubert.