Brieven

Vraag om een doggybag

Afgelopen donderdag schoof ik aan bij restaurant De Proeftuin in Enkhuizen. De gerechten waren bijzonder goed en, zoals het de Chinees betaamt, bijzonder overvloedig. Na eenderde van de foeyonghai opgegeten te hebben, had ik eigenlijk wel weer genoeg.

Bij het afruimen dacht ik na over een doggybag: in een doosje dat wat je niet op krijgt meenemen naar huis. Het is gebruikelijk in de Verenigde Staten, maar in Nederland zijn er maar weinig restaurants voor te porren. Daarbij speelt ook de gêne van de gast mee. Ik durfde zelf niet te vragen naar een doggybag, bang dat het ongepast zou zijn. Maar hoezo eigenlijk? Het is toch ook een compliment aan de kok? ‘Ik kon het nu niet opkrijgen, maar ik neem het graag mee naar huis om daar morgen weer van te genieten’. En zuinig zijn is een groot goed, toch?

In Engeland is er al Too Good To Waste, een initiatief dat doggybags promoot. Ook op restaurantsite iens.nl kun je tegenwoordig aangeven of een doggybag beschikbaar is. Als we onze gêne overwinnen en vaker in restaurants vragen naar een doggybag, kunnen we ook in de horeca voedselverspilling verminderen.

Marloes van den Berg

Utrecht

Winst is niet vies

Johannes Visser maakt zich druk over het feit dat VARA-programma De Wereld Draait Door naast cultuur nu ook aandacht besteedt aan commercie in de vorm van startups (Opinie, 17 februari). Wat daaraan ten grondslag ligt, is een gloeiende hekel aan veel geld verdienen. Voor Visser gaan cultuur en commercie niet samen. En daar zit precies het probleem. De culturele sector vindt geld verdienen vies. Vergeet deze sector dat cultuur ontzettend veel geld kost omdat het een enorme waarde vertegenwoordigt en dat die niet met lucht kan worden betaald?

Marjolein Theunissen (25)

Directeur CultuurBewust.nl