Origami

Handdoekkunst rukt op in hotels, ziet Ivo Weyel.

Het begon ooit met een punt. Om onverklaarbare redenen begonnen kamermeisjes een scherpe punt te vouwen aan het uiteinde van wc-papierrollen in hotelbadkamers. Nu is dat een wereldwijde gewoonte geworden. Gaandeweg bleek zo’n eenvoudige punt niet afdoende. Chique hotels plakten er een – meestal goudkleurige – sticker op met het hotellogo, wat allesbehalve lekker afveegt. Toen was het hek van de dam. De waaiervorm deed zijn intrede. En de bloem. Fraaie staaltjes van origami, de Japanse papiervouwkunst, maar toch doodzonde, want tja, al dat werk, terwijl het toch voor een, laten we zeggen, donkere anatomische plek bedoeld is. Ze waren ook heel artistiek soms, en mooi, maar het bleef overzichtelijk, want beperkt tot het wc-papier.

Nu is de trend overgewaaid naar de handdoeken. Vooral in landen als Mexico en Egypte, in Amerikaanse motels en Disney Worldhotels, in Thaise resorts en op cruiseschepen, blijft geen handdoek meer onaangeroerd. Ik kan me de eerste keer nog herinneren dat ik dit fenomeen tegenkwam, in hotel Nacional de Cuba in Havanna, zo’n jaar of wat geleden. Daar zat mijn handdoek rechtop in bed, als trotse zwaan, bovenop de sprei. Sindsdien ben ik er vele tegengekomen. Zwanen en pauwen, slangen ook, gevormd door meerdere handdoeken die aangevlochten een kronkelend serpent uitbeelden, maar ook nog veel gecompliceerdere bouwwerken als heuse olifanten met de slurf omhoog, aandoenlijke varkentjes met platte snuit, of – mijn all time favoriet – twee zeehondjes die rechtstandig een bal balanceren op hun beider snuiten. Knappe staaltjes van handdoekboetseren die uit de hand gingen lopen toen eentje me bijna een hartstilstand bezorgde, in het Xperience Sea Breeze Resort in Sharm-El-Sheikh, op het moment dat ik de badkamer binnenliep: balancerend aan de deurpost, precies op ooghoogte, hing een handdoekaap, een joekel van een ding, met een staart van vingerdoekjes en, godbetere het, mijn eigen zonnebril op z’n smoel. Want dat is stap drie: de toevoeging van accessoires. Zonnebrillen, sjaals en kettingen zijn hierbij het meest gewild. Het Grand hotel in Trinidad spant de kroon. Daar bouwen de kamermeisjes een soort mansgrote sneeuwpoppen en zetten die in een stoel, met de benen over elkaar, de badjas als lijf en aangekleed met jouw broek, zonnehoed dan wel met je boek opengeslagen op schoot. Voor mij was toen de lol eraf. Handen af van mijn spullen. Ik beende naar de badkamer, douchte mijn woede eraf om er drijfnat en rillend achter te komen dat alle handdoeken binnen op een stoel zaten.

    • Ivo Weyel