'Ik kijk niet meer op van een duw of elleboog in de kroeg'

Nederland, Amsterdam, 27-01-2012 Succesvolle Poolse vrouwen in Amsterdam. Designer Malgorzata Moxolrwska werkt bij Marcel Wanders. foto: Bram Budel Bram Budel

Malgorzata Mozolewska (26) is ontwerper: „Ik hou van mijn land. Maar ik had het gevoel dat er meer was. Zeker op het gebied waarin ik ben opgeleid: design. In Nederland zijn designers experimenteler. In Polen gaat het om functionaliteit: als je een stoel ontwerpt, moet die eenvoudig zijn, met rechte lijnen en van goedkoop materiaal. In Nederland mag je dromen.

„In mijn kringen in Warschau zijn vooral Londen en New York in trek. Om een tijdje te werken, te studeren, het Engels te perfectioneren. Niet om het geld. Ik kom, zeg maar, uit de rijkere kringen van Warschau. Mijn vader was ingenieur, hij is overleden, mijn moeder is voedingsfabrikant, ze zit in de groenten.

„Ik had overal naartoe kunnen gaan. Het werd Amsterdam. Internationaal, compact, historisch: daar associeerde ik de stad mee. En dat blijkt te kloppen. Hoewel Nederlanders iets grover in de omgang zijn dan ik dacht. In Polen houdt de man de deur voor je open, trakteert hij op een drankje. Nederlandse mannen doen dat meestal niet. En bij het uitgaan moet je niet opkijken van een duw of elleboog. Ook van vrouwen. Raar.

„Wij zijn een land in ontwikkeling, dus komen veel Polen hiernaartoe om hun familie te onderhouden. Maar naar Amsterdam komen ook Polen zoals ik. Op enig moment wil ik terug om mijn land te veranderen. Maar nu kan ik hier nog veel leren; niet alleen hard werken, maar ook genieten bijvoorbeeld. De cafés zitten hier overdag vol met koffie drinkende en taart etende mensen! En ik wil Nederlands leren. Ik ben hier nog geen jaar en wil begrijpen waar de politieke discussies over gaan.

„Zoals nu de discussie over het overlastmeldpunt. Ik kwam er pas laat achter, maar ik heb er absoluut geen last van. Amsterdammers zijn heel enthousiast als ik vertel dat ik Poolse ben.”