Paul Scholes (37) speels, briljant en spijkerhard

Paul Scholes is een van de beste middenvelders van zijn generatie. De Arena kon bij Ajax-United (0-2) nog even van de Engelsman genieten. Na afloop zweeg hij, als altijd.

Heeft Paul Scholes de juiste karaktereigenschappen om ooit manager te worden? „Ik denk dat hij coach zal worden”, bromt Sir Alex Ferguson, die geen enkele behoefte voelt om op een donderdagavond in Amsterdam nader in te gaan op zijn eigen opvolging. Maar het is duidelijk: een hoofdtrainer zoals Ferguson schuilt niet in de introverte routinier van Manchester United. Veldtrainer, dat is meer iets voor Scholes.

In de met 2-0 gewonnen uitwedstrijd tegen Ajax maakte de rossige middenvelder gisteren na een uur spelen zijn opwachting als invaller. Het was pas zijn derde optreden in de Europa League (voorheen UEFA Cup) – een voor hem vreemd toernooi. Zijn biotoop is de Champions League, waarin hij 128 wedstrijden speelde. Slechts vier spelers deden dat vaker.

Tegen Ajax beperkt Scholes zich tot een paar ballen breed, een passje buitenkant voet langs de zijlijn en een sliding om Siem de Jong tegen te houden. Een onopvallend optreden van een grote speler, die in de extra tijd van zijn carrière toch nog eens in Amsterdam te zien is geweest.

Afgelopen zomer was hij al gestopt om stage te lopen als hulptrainer bij het tweede van United. Maar Ferguson deed deze winter door de vele blessures in de selectie toch weer een beroep op hem. En het is alsof hij nooit is weg geweest. Binnen een maand heeft hij al zo’n indruk gemaakt, dat de beoogde Engelse bondscoach Harry Redknapp hem graag op het EK in Polen en Oekraïne zou zien. Maar van het Engels elftal heeft Scholes al lang geleden afscheid genomen.

Vooral trainers en collega-middenvelders prijzen zijn enorme kwaliteiten: balvast, een fenomenale traptechniek en een onovertroffen spelinzicht. Barcelona-middenvelder Xavi noemde hem vorig jaar in een interview met Daily Mail de beste centrale middenvelder in de afgelopen twintig jaar, die waarschijnlijk meer gewaardeerd zou worden als hij een Spanjaard was.

De 20-jarige Ajacied Christian Eriksen vond het bijzonder nog eens tegen de 37-jarige Scholes te spelen. „Hij is niet zozeer een rolmodel voor mij, maar ik ben wel gefascineerd door zijn spel. Hij weet precies wanneer hij moet lopen, wanneer hij moet spelen, waar hij moet staan. Zeker een van de grootste middenvelders ooit.”

Wat de talentvolle Eriksen in ieder geval niet heeft is de duistere zijde van Scholes. Soms, eigenlijk vrij geregeld, gaat de Engelsman op het veld over de schreef. Vaak is dat een vorm van wraak, zo heeft hij wel eens gezegd. Niemand kreeg meer gele kaarten dan hij in de Champions League. Door een schorsing miste hij de memorabele finale tegen Bayern München in 1999. Pas in 2008 kon hij daarom zijn eerste en enige medaille als winnaar van de Champions League ophalen.

Toen Manchester United vanaf 1993 structureel prijzen ging winnen, was Scholes er altijd bij. Niet voor niets is in het museum op Old Trafford een zes meter lange vitrine gereserveerd voor alle prijzen en memorabilia uit zijn carrière. Die was ingericht vlak nadat hij deze zomer zogenaamd zijn laatste wedstrijd had gespeeld, de verloren Champions League-finale tegen Barcelona.

Bij zijn ploeggenoten staat hij bekend als een speelse jongen. Zo schoot hij Gary Neville ooit eens van veertig meter tegen de kont terwijl deze stond te plassen in de bosjes. „Dat doet hij wel vaker”, zegt René Meulensteen, de Nederlandse veldtrainer van Manchester United. „Laatst werd Ferguson van het trainingsveld opgehaald met de helikopter. Schiet hij de bal tegen de staartrotor. Zo in duizend stukken.”

Naar buiten toe is hij een gesloten persoonlijkheid. In een zeldzaam interview in 2004 beschreef hij zijn ideale dag als „’s morgens trainen, daarna de kinderen van school halen, met ze spelen, thee drinken, kinderen naar bed brengen en nog wat tv kijken”. De celebrity-cultuur is aan hem niet besteed. Na de wedstrijd is Scholes nergens te vinden. Hij doet niet aan interviews, zegt de perschef van United. Britse journalisten beamen dat. „No chance. Die praat niet.”

    • Bart Hinke