Nog niet uitgelekt

Beste Job, Hans en Frans,

Op het gevaar af dat ook deze mail naar goed PvdA-gebruik uitlekt, wend ik mij rechtstreeks tot jullie, vooral namens mijn echtgenote die ik vanmorgen ontredderd achter de ochtendkranten aantrof.

Zij kon altijd beschouwd worden als een loyaal lid van de PvdA, nu proef ik echter ook bij haar een hartverscheurende onzekerheid over de koers van haar partij, getuige haar verzuchting: „Ik begrijp er niks meer van.”

Wat wil dit zeggen? Véél. Als ik het als niet-lid in mijn eigen woorden mag proberen: jullie hebben er een zootje van gemaakt, niemand weet nog waar de partij precies voor staat en juist als jullie overtuigend oppositie moeten voeren, gaan jullie rollebollend met elkaar over straat.

Laten we eens even analyseren wat er gisteren precies is gebeurd. Job en Hans geven een openhartig interview aan Trouw, waarin zij de koers van de partij bijstellen – richting SP. Hierover blijkt geen overleg geweest met het bestuur en de fractie van de partij. Het interview schiet Frans in het verkeerde keelgat en hij reageert per mail, die hij verstuurt naar fractieleden en medewerkers, zo’n vijftig mensen. Dit doet mij vermoeden dat jij, Frans, juist wilde dat die mail uitlekte.

Jouw mail, Frans, is bovendien niet zomaar een ‘mailtje’, het is een fundamentele, weldoordachte aanval op het gedachtengoed van de partijtop, zoals dat de laatste tijd door Job is uitgedragen. Enkele citaten.

„Jullie interview geeft sterk de indruk dat jullie afscheid willen nemen van de traditionele sociaal-democratische benadering en dat vind ik buitengewoon onverstandig en hoogst onwenselijk.”

„Moeite heb ik ook met jullie neiging Wim Kok voor zo’n beetje alles wat er mis is verantwoordelijk te maken. Sentimenten zijn sentimenten en die spelen in de politiek van vandaag een hoofdrol, maar ik heb absoluut niet de behoefte mee te doen aan die misplaatste zelfkastijding. De PvdA heeft een absolute hoofdrol gespeeld in het overwinnen van de diepe, diepe crisis van eind jaren zeventig tot eind jaren tachtig.”

„De sociale sentimentaliteit van de SP over het verleden is, vrij naar Oscar Wilde, links cynisme.”

Inmiddels heb ik begrepen dat Frans zijn woorden alweer min of meer heeft ingetrokken en nu weer schouder aan schouder met Job en Hans de strijd wil aanbinden met de politieke vijand. Mijn vrouw bracht dit tot een kwalificatie waarvan ik van harte hoop dat die nóóit zal uitlekken: „Flapdrol!”

Zij vroeg zich ook af waarom jij, Frans, nog langer deel wilt uitmaken van een fractie, die jou, zoals je schrijft, „niet de kans vergunt” in die fractie essentiële zaken te bespreken. Probeer burgemeester voor Born te worden, Frans, daar valt voor een sociaal-democraat veel nuttig herstelwerk te verrichten. Ik hoop niet dat je dit als ‘links cynisme’ interpreteert.

Hoe moet het nu verder?

Volgens De Telegraaf, die met satanisch plezier jullie bloed ruikt, staat de helft van de fractie niet meer achter Job. Ik vroeg mijn vrouw of zij nog volledig achter Job als partijleider staat. Haar antwoord was van praktische aard: „Hebben ze een alternatief zolang Asscher niet wil? Plasterk? Samsom? Albayrak? Kom nou toch!”

Ik geef het maar even door. Sterkte. Ik ga mijn vrouw weer verder troosten. Haar inzet voor de partij zal voorlopig beperkt blijven, al hoop ik haar nog wel over te halen om een nieuw truitje voor Hans te breien.