Gina Lollobrigida

De assistente in het medisch centrum wendde zich van mij af, nadat ze mijn bloed had geprikt. Ze zat op haar stoel en begon het formulier in te vullen dat de huisarts mij meegegeven had. Ik bleef aarzelend staan. Ik wist niet of ik nog even moest blijven en vroeg: „Heeft u nog een handtekening nodig?” Ze keek me met een lachje aan, het was een vriendelijke dame van middelbare leeftijd. „Bent u beroemd?” vroeg ze.

„Nee.”

„Als u beroemd was, zou ik zeggen: geeft u maar.”

„Dan moet ik u teleurstellen.”

„Misschien bent u beroemd in de buurt”, zei ze.

Ik begreep dat dit niet voldoende zou zijn en nam glimlachend afscheid. Hoe jammer. Als ik nou Neelie Kroes was geweest, of Paul de Leeuw, desnoods Job Cohen, dan had ik deze mevrouw een groot plezier kunnen doen. Maar ik schreef alleen maar stukjes in een krant die ze niet las, dus wat had ze nou aan mij? Roem blijft biologeren. Eén aanraking ermee en ik had haar hele dag in dat benauwde kamertje met die nare naalden goedgemaakt.

Ik liep weer de stad in met een maag die scherp begon te protesteren tegen zijn toestand van nuchterheid, elf uur eerder opgelegd door de bloedprik. De avond tevoren had ik me nog snel even volgepropt met eten, want stel dat ik ondraaglijke honger zou krijgen! Dat kun je de moderne mens niet aandoen.

Op de Nieuwezijds Voorburgwal wierp ik een snelle blik in de vitrine van een klein antiquariaat. Pontificaal vooraan stond een nogal vergeelde foto van Gina Lollobrigida, omringd door lachende mensen. Vreemd. Wat deed deze foto tussen al die serieuze boeken?

Ik liep door en pas dertig meter verder dacht ik: Gina Lollobrigida! Over roem gesproken! Als er iemand beroemd is geweest, dan was zij het. Moet ik hier nog iets uitleggen aan de jongere lezers? Vooruit. Gina, inmiddels bijna 85 jaar, was in de jaren vijftig en zestig een Italiaanse filmster die dankzij een aantal Hollywoodfilms wereldfaam verwierf. Zij was een sekssymbool, het Europese antwoord op Marilyn Monroe. Het acteren was matig, maar haar borsten vergoedden veel. Op haar oudere dag probeerde ze nog tevergeefs in het Europees Parlement te komen, waarna ze zich ging toeleggen op zaken en fotografie.

Ik liep terug naar de vitrine. Volgens het bijschrift was de foto in oktober 1955 gemaakt, door de bekende, inmiddels overleden persfotograaf Ben van Meerendonk. Hij hield ervan dergelijke sterren te fotograferen. Bekend is zijn serie met Jayne Mansfield, uitdagend staand op een redactietafel bij De Telegraaf, waar ze de geïmponeerde redacteuren met haar prangende boezem bijna tegen de muur drijft.

Van Meerendonk fotografeerde Gina in de hal van bioscoop Tuschinski. Ze draagt een zijdeachtige overjas en daaronder een licht jurkje met blote hals. Eigenlijk was ze een weinig opvallende vrouw, qua schoonheid en persoonlijkheid. Wat deed ze daar trouwens?

Op internet vind ik wat nadere gegevens. In 1955 kwam voor haar een belangrijke film uit: The World’s Most Beautiful Woman. De film had zoveel succes dat de titel ook als een bijnaam voor Gina ging fungeren. Ik neem aan dat ze in Amsterdam was voor de promotie van deze film. Van Meerendonk heeft een hele serie met haar gemaakt, ook in en om het Amstel Hotel.

Het antiquariaat vraagt liefst 65 euro voor deze ‘authentieke foto’ van Gina. Zou die medische assistente het ervoor overhebben? Er staat helaas geen handtekening op.