Fruit en borsten van glas

Fruit en borsten van glas

Tom Claassen, Claire Harvey, Job Koelewijn, Zilvinas Landzbergas, Magali Reus, Maria Roosen T/m 3 maart in Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. Inl. www.fonswelters.nl

Rekken. Planken. Takken. Een tafel met oude boeken. Boeken? Dat lijkt maar zo: ze zijn van hout. Erboven hangt een houten vogeltje. Uitgehakte letters komen uit stronken. De Litouwse kunstenaar Zilvinas Landzbergas (1979) heeft de voorruimte van galerie Fons Welters ingericht als werkplaats, niet om te knutselen maar om te mijmeren tussen onleesbare boeken en wat te schuiven met houten zandlopers.

De groepstentoonstelling toont werk van kunstenaars uit Welters’ stal. Job Koelewijn (1962) behoort samen met Tom Claassen (1964) en Maria Roosen (1957) tot de oudere generatie. Alle drie hebben ze een stevig oeuvre waaruit ze een paar werken laten zien. Koelewijn heeft een fikse stalen cirkel opgehangen, een Eerste Hulp schijf: ‘Turn until the arrow points the injury’. Met groene was zijn lichaamsdelen afgetekend. De schijf glimt: een verwonding lijkt ver weg, iets uit een andere wereld.

Maria Roosens werk lijkt op fruit van glas: bessen en borsten, die aan takken zitten of in het water drijven. Er staat een boomstronk waaruit goudkleurige paddestoel-achtige schalen stulpen, Touch of Gold. Het zou een decorstuk kunnen zijn voor een gewelddadig Oost-Europees sprookje.

Van de jongere generatie, vertegenwoordigd door Claire Harvey (1976), zijn er tekeningen op doorzichtig papier en kleine zwart-wit-grijze schilderijen met menselijke figuurtjes in een leeg landschap; iemand die iets meet, een lopende man. Het mooist is een plakbandwerkje met daarop een groep minimensen die omhoog kijken, Looking Up (Easily Removable People). Je vraagt je af waarnaar ze staan te kijken: een flat?

Magali Reus (1981) giet rechthoeken van siliconenrubber en legt erin transportstrips zodat er een ribbelig strepenpatroon ontstaat. Het levert vier abstracte glimmende vlakken op in grijs, goudgeel, rood.

Al dat eigentijdse werk bij elkaar in de witte met daklicht besprenkelde achterzaal slaat elkaar niet dood. Het geeft een overzicht van mooie, met zorg vervaardigde objecten die in geen hedendaagse kunstcollectie misstaan.

    • Ine Poppe