film

Wavumba

In zijn debuutfilm Wavumba (‘zij die naar vis ruiken’ in Swahili) keerde Jeroen van Velzen terug naar Kenia, waar hij zijn kinderjaren doorbracht. Hij roept via een beeldschoon portret van de oude visser Masoud zijn eigen verloren jeugd op, toen de wereld nog vol magische verhalen over watergeesten en zeegoden was. Nergens nostalgisch of etnografisch tovert hij kalmpjes observerend in het spiegelende wateroppervlak die tussenwereld tussen mythe en alledag tevoorschijn. Al snel gaat het niet meer om de kinderherinneringen, maar om een ander eeuwenoud generatieconflict: dat tussen Masoud en zijn kleinzoon Juma, tussen traditie en vooruitgang, tussen het aloude lijnvissen en andere, ongetwijfeld effectievere manieren van de buit binnenhalen.

Hugo

Het is een verademing om weer eens een film van Martin Scorsese te zien waar het maakplezier van afspat en waarin hij iets nieuws probeert, een jeugdfilm in 3D. Hugo gaat dan ook over een onderwerp waar de regisseur uiterst gepassioneerd van raakt: de geschiedenis van de cinema. Hugo speelt zich af in de jaren dertig van de vorige eeuw. Het weesjongetje Hugo leert een mopperende oude man kennen met een snoep- en speelgoedwinkeltje. De man was ooit de gevierde filmmaker Georges Méliès, een van de filmpioniers van de vroege cinema met feeërieke films vol special effects, maar de tijd haalde hem in. Scorsese maakte de talloze oude filmclips die hij gebruikt in Hugo ook 3D. Zo houd je nog meer je adem in als je Harold Lloyd bovenaan een torenhoge wolkenkrabber aan de wijzers van een klok ziet hangen in Safety Last! uit 1923.

Un amour de jeunesse

De 15-jarige Camille is stapelverliefd op de vier jaar oudere Sullivan. Het is een echte kalverliefde waar ze zich obsessief aan vastklampt. Un amour de jeunesse volgt de wederwaardigheden van Camille tussen 1999 en 2007, en weet haar allesverzengende puberliefde pijnlijk voelbaar te maken. Camille ontbeert nog het relativeringsvermogen van volwassenen en ziet de liefde in absolute termen. Camille gaat architectuur studeren en heel langzaam hervindt ze zich. Waar ze eerder volledig opging in haar eigen gevoelens, leert ze tijdens excursies naar Bauhausgebouwendat geluk sterk samenhangt met de interactie tussen de mens en zijn leefomgeving. Zonder het te benoemen suggereert de film met deze Bauhausmetafoor dat volwassenheid pas begint als je rekening houdt met anderen.

Le Havre

De nieuwste film van de Finse regisseur Aki Kaurismäki, Le Havre, is schaamteloos idealistisch. Schoenenpoetser Marx ontfermt zich in de Franse havenstad over een Afrikaans asielzoekertje dat naar Londen wil. De film heeft Kaurismäki’s kenmerkende droge humor, een onderkoelde acteerstijl en wordt zoals altijd bij de Finse regisseur bevolkt door rokende kroegtijgers, begripvolle vrouwen en een tikje ontheemde bohemiens.