Opinie

    • Ik

Dooien

De laatste sneeuw smelt al. Wanneer we in het uiterste noorden van Groningen de laatste eer bewijzen aan een dierbaar familielid is er koffie met cake na afloop. Mijn oudere nicht, die ik al tijden niet had gezien, weet dat ik naar Friesland ben verhuisd. Nog net geen doodzonde. Op haar vraag of ik als

De laatste sneeuw smelt al. Wanneer we in het uiterste noorden van Groningen de laatste eer bewijzen aan een dierbaar familielid is er koffie met cake na afloop.

Mijn oudere nicht, die ik al tijden niet had gezien, weet dat ik naar Friesland ben verhuisd. Nog net geen doodzonde. Op haar vraag of ik als ras-Groninger kan aarden in dat Friesland, antwoord ik stom genoeg niet met het veelzeggende ‘kon minder’, maar denk ik grappig te moeten zijn. De meeluisterende, strak in het pak gestoken medewerker van het crematorium lacht als een boer met kiespijn wanneer ik eruit flap: „Ach, ’k heb liever dooien dan vriezen.”

Jan Jacob Vos

    • Ik