Blindproeven

In wijnland houden we van blindproeverijen. Het profmetier kent om de wijn ‘onzichtbaar’ op de proeftafel te krijgen dan ook diverse attributen. Er bestaan speciale papieren zakken die de flessen verhullen. Zo ook kokette, fluwelen hoesjes. Zijn deze niet voorhanden dan voldoet het inrollen in aluminiumfolie. Hoewel dan weer de kans bestaat dat het determineervermogen van de proefkonijnen enorm toeneemt, omdat ook de vorm van de fles veel kan verklappen.

Karaferen is eveneens een optie. Evenals het overschenken van alle te proeven wijnen in een zelfde soort fles. Aanbevolen wordt om deze handeling onzichtbaar voor de proevers te laten plaatsvinden. Het even zien van een hoekje van een etiket, capsule of typografie vertelt al meer dan vijftig jaar proefervaring.

Waarom er blindproeverijen worden gehouden, is overigens onbekend. Voor de amateur wijndrinker is het al zo ingewikkeld is om uit die tienduizenden flessen die herkenbaar in het schap staan een keuze te maken.

Wellicht echter dat er een nieuwe aflevering van ‘Wedden Dat’ wordt opgenomen, waarin een wijnkenner het moet opnemen tegen een deelnemer die aan een scheet kan ruiken wat er gegeten is. Het is dan overigens aan te bevelen om in deze aflevering de wijnen overigens te schenken in het zwarte sommelierglas van Riedel. De wijn die daarin wordt geschonken, geeft ook zijn kleur niet prijs. Of het rood, wit of rosé is, blijft onzichtbaar. En het niet kunnen registreren van de kleur van de wijn kan zelfs bij de allergrootste cracks tot opmerkelijke analyses leiden.

Meest treffende voorbeeld: een docent aan de Master of Wine opleiding in Londen (de zwaarste wijnstudie die er bestaat) die een rode Bordeaux voor een witte Bourgogne versleet.

Toch is meedoen belangrijker dan winnen. De Engelsman Harry Waugh, wijnhandelaar, docent en voormalig directeur van het beroemde Château Latour werd ooit gevraagd: ‘When was the last time you mistook a Bordeaux for a Burgundy?’ Waarop Waugh antwoordde: ‘Not since lunch.’