Rotterdamse straatkrant is van Bulgaren

Verdringing op de daklozen-markt: Bulgaarse verkopers van straatkranten hebben de plaats ingenomen van Rotterdamse daklozen. „De krant is nu broodverkoop.”

Sergey verkoopt zijn Straatjournaal voor de Albert Heijn op de Meent in Rotterdam. In gebrekkig Nederlands vertelt hij dat hij zes jaar in Nederland woont. Sinds vier jaar verkoopt hij straatkranten. Eerst het Straatmagazine, en sinds hij daar werd weggestuurd het Straatjournaal. Sergey koopt de blaadjes in voor 90 eurocent en verkoopt ze voor 1,50. Met de 60 cent winst probeert hij zijn vrouw en zichzelf te onderhouden.

Temidden van het debat over het PVV-meldpunt voor overlast door Midden-en Oost-Europeanen kwam gisteren het bericht dat het Straatmagazine stopt. Oorzaak: concurrentie van ‘louche’ verkopers uit Oost-Europa.

Vrijwel alle straatkrantenverkopers in Rotterdam zijn Bulgaren of Roemenen. Ze verkopen het genoemde Straatjournaal of soms de Zelfkrant, een daklozenkrant uit Den Bosch. Bij sommige supermarkten worden ze weggestuurd, bij anderen worden ze gedoogd.

Het Rotterdamse Straatjournaal wordt gemaakt door stichting Bulgaria. Het blaadje is een verzameling van internetartikelen. De meeste verhalen komen direct van Wikipedia. Deze stichting is daarmee begonnen nadat het Straatmagazine in april 2010 Oost-Europese verkopers ging weren. „Jarenlang werkte er Bulgaren en Roemenen voor het Straatmagazine. Opeens moesten zij weg. Daarom ben ik iets gestart”, zegt voorzitter Selyatin Selyatinov. Hij wil de Bulgaren en Roemen in Nederland helpen zolang ze geen officiële werkvergunning kunnen krijgen. „Het is een vorm van discriminatie. Bulgaren en Roemenen zijn Europese burgers, maar ze hebben niet dezelfde rechten als Duitsers of Belgen.”

Selyatinov verkoopt zijn blad aan 200 à 250 verkopers. Hij maakt het blad zelf, met behulp van vrijwillige inzendingen. Hij geeft toe dat de verkopers vrijwel geen daklozen zijn. „Maar zonder het Straatjournaal zouden ze hun huur niet kunnen betalen.” Hij weet dat de Bulgaren en Roemenen op deze manier weinig toekomstperspectief hebben. „Maar zo kunnen ze in ieder geval overleven. Anders zouden ze denk ik in de criminaliteit belanden.”

Het inmiddels opgeheven Straatmagazine, een initiatief van Sander de Kramer, was 17 jaar jaar lang dé straatkrant van Rotterdam. Voormalig coördinator Sjanie Middelkoop: „We zijn er in oktober 2011 mee gestopt. We hadden genoeg van de malafide toestanden op straat. De echte daklozen kregen geen poot meer aan de grond.” Ze vertelt dat Nederlandse verkopers werden bedreigd en geïntimideerd door Bulgaarse knokploegen.

Sinds oktober 2011 bestaat er voor de straatkranten een landelijk keurmerk. Het Rotterdamse Straatjournaal is hier geen lid van. Middelkoop: „Ik vraag me af hoeveel verkopers bij de oorspronkelijke doelgroep horen.” Ze vindt het een slechte zaak dat Bulgaren en Roemenen zichzelf proberen te onderhouden met het Straatjournaal . „De straatkrant is nu broodverkoop, maar daar is het nooit voor bedoeld. Het Straatmagazine was bedoeld als opstapje naar een beter leven. Nu komen Bulgaren hierheen om het Straatjournaal te verkopen” Middelkoop probeerde tevergeefs met haar stichting microkredietprojecten in Bulgarije te starten. „Ze konden meer verdienen met de verkoop van straatkranten dan met een Bulgaars landbouwproject.”

    • Diederik Huffels