Ik had het gevoel dat ik niet al te hoge eisen kon stellen

Na

Je zette in op minimaal je oude salaris. Was dat wel handig?

„In het gesprek heb ik wel wat hoger ingezet, maar ik was toch terughoudend. Ik wist niet of er nog andere kandidaten voor de functie waren. Bovendien was in het eerste gesprek wel duidelijk geworden dat ik een aantal omscholingscursussen zou moeten volgen voor deze functie. Dus ik had niet het gevoel dat ik al te hoge eisen kon stellen. Ik was bang dat ze dan zouden zeggen: Ja, dag, met jou gaan we niet verder.”

Hoe wist het bedrijf wat je met je vorige baan verdiende?

„Een paar dagen voorafgaand aan het arbeidsvoorwaardengesprek kreeg ik een formulier toegestuurd waarop ik de gegevens over mijn toenmalige salaris en arbeidsvoorwaarden moest invullen. Dat heb ik gedaan en meegenomen. Aan het begin van het gesprek nam de P&O-medewerker het formulier, bekeek het en zei: dat ziet er mooi uit, laten we je salaris gelijk houden. „Ik was enigszins overdonderd door de snelheid waarmee het ging, maar omdat haar voorstel in lijn lag met mijn eigen wens, ben ik akkoord gegaan.”

Iets te snel?

„Ja. Voor mij is zo’n gesprek uiteraard een uitzondering, maar voor de P&O-medewerker routine. Ze ratelde in een flink tempo door over arbeidsvoorwaarden, vakantiedagen, woon-werkvergoeding, enzovoort. Ik liet me daar toch wat door uit het veld slaan. Pas toen ik weer thuis was en alles op me liet inwerken, realiseerde ik me dat ik er netto op achteruit zou gaan. De vergoeding voor mijn woon-werkverkeer zou namelijk erg laag worden, terwijl ik wel veel verder zou moeten reizen dan voor mijn oude werk. „Ik heb de P&O’er toen teruggebeld en dit aangekaart. Dat gesprek verliep veel rustiger. Zij deed een dag later een nieuw voorstel met een wat hoger salaris, zodat ik netto zelfs iets hoger ben uitgekomen dan mijn oude salaris. Een mooi resultaat.”

Meedoen aan deze rubriek? Meld je aan via werk@nrc.nl