Flink vies en ook goed goor

Zombibi Regie: Martijn Smits en Erwin van den Eshof. Met: Yahya Gaier, Mimoun Ouled Radi, Gigi Ravelli, Sergio Hasselbaink.In: 61 bioscopen.

Je hoort weleens dat in Nederland alles tien jaar later gebeurt dan in de rest van de wereld, maar dat is niet waar. Twintig jaar nadat de filmstijl zijn hoogtepunt had bereikt, dringt de nouvelle violence toch nog door in de Nederlandse film. Ging dandy-regisseur Arne Toonen voor zijn gangsterfilm Black Out in de leer bij de vroege gangsterfilms van Quentin Tarantino en diens Britse epigoon Guy Ritchie, het regisseursduo Martijn Smits en Erwin van den Eshof heeft vooral gekeken naar het horrorstapje van Robert Rodriguez en Tarantino’s From Dusk to Dawn (1996): over the top is nog niet ver genoeg.

Zombies, vampiers en seriemoordenaars zijn de laatste jaren ernstig aan het verburgerlijken met kwaliteitsseries van de Amerikaanse televisiezender HBO en andere zoals True Blood (vampiers), Dexter (seriemoordenaar) en The Walking Dead (zombies), afgelopen zaterdag in deze krant omschreven als „een verbazend gelaagd verhaal te midden van onsmakelijk zombiegeweld”. Dan is het misschien ook wel verfrissend dat de makers van Zombibi zonder gêne teruggrijpen op zombies zoals zombies ooit bedoeld waren: low budget viezigheid om bij te giechelen en af en toe te huiveren.

Hoewel, huiveren zit er niet echt in bij deze ‘zomedy’ en van de slappe lach is ook geen sprake; hoogstens van af en toe een gniffel. Maar Zombibi is wel flink vies en goed goor. Wat de makers aan budget tekortkwamen voor special effects, compenseren ze met een inventieve make-up.

Zombibi combineert het zombiegenre met de vaste elementen van wat inmiddels wel een oer-Hollands filmgenre mag heten: de Mocro-komedie: met één Nedermarokkaan als de schelm die niet wil deugen, maar met een klein hartje, en een andere die juist heel serieus is. Zombibi knoopt niet alleen in de titel aan bij de megahit Shouf Shouf Habibi! (2004). De innemende, soms wat slecht verstaanbare Minoun Ouled Radi die een van de hoofdrollen speelde in de film en de daarop volgende televisieserie, is ook hier de meeste tijd in beeld. Samen met zijn suffe broer, een kantoorklerk, twee Surinaamse vrienden met wie hij het aanvankelijk aan de stok had en een blonde politieagente slaan ze zich een weg door zombieland. De moraal van Zombibi is kwestieus: een lief meisje moet je redden, maar een slet kun je rustig door een zombie laten opeten. Maar ook dat hoort bij pulp.

    • Peter de Bruijn