Dictatorkruid

Mensen kunnen vurig van mening verschillen over politiek, voetbal, muzieksmaak en de vraag welke superkracht je zou willen hebben (teleportatie, uiteraard). Als het gaat om eten zijn de discussies echter een stuk milder – behalve wanneer dat ene ingrediënt ter sprake komt: koriander. Of je strooit het zelfs over je desserts óf je denkt dat

Mensen kunnen vurig van mening verschillen over politiek, voetbal, muzieksmaak en de vraag welke superkracht je zou willen hebben (teleportatie, uiteraard). Als het gaat om eten zijn de discussies echter een stuk milder – behalve wanneer dat ene ingrediënt ter sprake komt: koriander.

Of je strooit het zelfs over je desserts óf je denkt dat koriander ooit door aliens is geplant

Koriander is met gemak het meest polariserende voedsel op aarde. Het heeft fanatieke groupies en tegelijkertijd net zoveel hartstochtelijke vijanden. Een gematigde mening over koriander is haast niet mogelijk; óf je strooit het zelfs over je desserts, óf je bent ervan overtuigd dat koriander ooit door aliens hier is geplant om de mensheid in het geheim te verzwakken voor een komende ruimteoorlog. Op het internet kunnen beide teams zich aansluiten bij verschillende sites, zoals F*ck Yeah Cilantro, en voor de andere kant ihatecilantro.com, waar de bezoekers koriander mogen vergelijken met een dictator (‘Napoleon, because it invades everything and permeates the entire dish with it’s foul taste.’).

Mijn moeder is zo’n korianderhater, en als het om dit kruid gaat, beschikt ze plotseling over een soort drugshondengaven: als er ook maar een molecuul koriander in het eten terecht is gekomen, proeft ze het meteen. Vervolgens zal ze (het liefst met een pincet) de groene snippers uit haar eten pikken, terwijl ze roept: „Maar het smaakt naar zeep! Zéép!” en „Wisten jullie wel dat koriander komt van het Griekse woord voor luis? De Grieken vonden de geur van koriander lijken op de geur van kleren die vol zaten met luizen! Waarom zou je zoiets eten?!”

De wetenschap geeft mijn moeder wel gelijk: de geur van koriander bevat moleculen die zowel voorkomen in zeep als in de vloeistoffen die sommige luizen aanmaken om andere beesten af te schrikken.

Maar waarom smaakt koriander voor sommigen fris en prettig, terwijl anderen slechts zeep en satan proeven? In een artikel over koriander oppert een Amerikaanse neurowetenschapper het volgende: als we voor de eerste keer iets proeven, zoeken onze hersenen in ons geheugen naar een al bestaand patroon om de smaak te bepalen. Als we iets nieuws proeven dat niet lijkt op een al bestaand patroon, maar toevallig wel past bij het patroon ‘extra frisse handgel’, kiest het per ongeluk dat patroon – waardoor we het eten weggooien, er twintig kuub beton overheen storten en het nooit meer willen zien. Maar bij elke nieuwe eetervaring komen er patronen bij, waardoor we voedsel steeds anders benaderen. Op deze manier kan koriander verschuiven van ‘luizenzeep – gevaar!’ naar ‘koriander – al mijn vrienden lusten het – ik probeer het nog een keer – niet doodgegaan – misschien valt het toch wel mee.’

Zo is het bij mij wel gegaan: de eerste keer dat ik koriander proefde, vroeg ik me af waarom iemand dit eigenlijk vrijwillig zou opeten. Toch houd ik zoveel van Thais eten dat ik me door al die keren koriander heb heengegeten – en nu vind ik het prima. Wellicht kan je door de hele tijd koriander te eten met vrienden en veel wijn erbij, toch koriandertolerant worden.

Aan de andere kant: misschien beter van niet. Want welk ander voedsel inspireert nou tot dictatorvergelijkingen?