Van desolaat tot hondsbrutaal

Elias Kwartet. Gehoord: Concertgebouw Amsterdam. Inl.: thebeethovenproject.com

Strijkkwartetten moeten rijpen. Het Elias Kwartet, gesticht in Manchester, bestaat al sinds 1998. Maar de laatste jaren, na een wisseling in bezetting en verhuizing naar Londen, begint de erkenning van het publiek zich eindelijk in prijzen en eretitels uit te betalen. Aan ambities geen gebrek: tussen 2011 en 2015 ontrolt zich een complete Beethovencyclus.

Routine zal er bij het Elias Kwartet niet snel insluipen, als je afgaat op hun debuut in de strijkkwartetserie van het Concertgebouw. Beethovens Strijkkwartet opus 18 nr.6 leek een experiment in klank en kleur. Hier werden risico’s genomen, en wisselde de stemming moeiteloos tussen desolaat en hondsbrutaal.

De vurig felle toon van primarius Sara Bitlloch is meeslepend maar kan ook uitputten, zoals bleek uit een onder hoogspanning vertolkt Strijkkwartet in f van Mendelssohn. De trefzekere celliste Marie Bitloch fungeerde daarin als stevige rots in de branding.

Vooral het weinig gehoorde Derde strijkkwartet van Britten, vlak voor zijn dood in 1976 voltooid, maakte indruk. De ontredderde muziek is obsessief en in zichzelf gekeerd, maar probeert via zweefsprongen en vogelgekwetter soms even aan de eigen zwaartekracht te ontsnappen. Het Elias Kwartet gaf een grimmige lezing en ontroerde in het slot: een emotionele rouwprocessie die eindigt in het niets.