Let's make love

Weet Cupido een beetje raak te schieten bij stelletjes van gemengde afkomst? Vanavond is die vraag aan de orde in het tv-programma Let’s make love op Nederland 2. De presentatie is in handen van de journalisten Fidan Ekiz en Frénk van der Linden. Van der Linden is ook samensteller van het gelijknamige boek waarop het tv-programma is gebaseerd. Het verscheen in 2008 en bevat 25 interviews met gemengde stellen, opgetekend door uiteenlopende journalisten. Ik leverde ook een bijdrage, een opgewekt verhaal over de Marokkaans-Nederlandse Yahya en de Deens-Joodse Susan, die net de gelukkige ouders van een dochtertje waren geworden.

We zijn vier jaar verder. Yahya en Susan zijn alweer een tijd uit elkaar. Yahya: „Een interculturele relatie is als een astma-aandoening. Af en toe speelt het op, en dan moet je het pufjes geven.” Een wonderlijke, maar ook raadselachtige metafoor die Yahya gelukkig verder verduidelijkt: „Mijn relatie met Susan is niet stukgelopen op onze achtergrond. Relaties tussen wie dan ook zijn al moeilijk genoeg, en soms zijn ze gewoon uitgewerkt. Onze verschillende achtergrond was maar heel soms een probleem, als astma.”

Fidan Ekiz gelooft ook niet dat culturele of religieuze verschillen binnen een relatie de grootste hindernis zijn voor het welslagen ervan. Die verschillen spelen meer een rol voor de omgeving, familie, buren. Dat merkt ze het duidelijkst bij Marokkaanse en Turkse jongens en meisjes. Fidan, Turks: „Die trouwen bijna nooit buiten de eigen kring omdat ze weten dat dit moeilijk ligt bij familie, vrienden en buren.” Ze heeft CBS-cijfers om het te staven. Turken en Marokkanen staan onder aan een lange lijst als het gaat om bevolkingsgroepen in gemengde relaties.

Fidan, die nu een relatie heeft met een Nederlander, prijst de voordelen van een multicultiliefde: „Ik ben Nederland en Nederlanders veel beter gaan begrijpen door mijn relatie.” Ze wenst hetzelfde voor andere Marokkanen en Turken, maar is pessimistisch over hun mogelijkheden om buiten de eigen huwelijksmarkt te shoppen.

Een half jaar geleden schreef ik in deze krant een stukje over Marokkaanse en Turkse vriendinnen die jarenlang een relatie hebben met een autochtone jongen, met wie ze soms zelfs samenwonen, maar van wie de familie van de meisjes het bestaan niet weet. Ze houden hun vriendjes liever verborgen dan dat zij zich blootstellen aan roddel en afwijzing. Een van die vriendinnen heeft inmiddels haar relatie verbroken, omdat ze het idee niet meer kon verdragen haar vriend geheim te moeten houden als een voortvluchtige crimineel.

Voor Yahya was het minder een probleem om open te zijn over zijn relatie met de Deens-Joodse Susan. Hij is een man. Die hebben net wat meer privileges. Desondanks redden hij en Susan het niet. Niet vanwege onoverkomelijke cultuurverschillen of een eergevoelige familie, maar vanwege een doodsimpele incompatibilité des humeurs. Een luxe. De Marokkaanse en Turkse meisjes die ik ken moeten hun gemengde relatie verbreken om redenen die weinig met de relatie zelf te maken hebben.

    • Hassan Bahara