Beau en Schettino in nood: blijven praten

Het moet lang geleden zijn dat ik twee programma’s op SBS6 achter elkaar tot het einde heb bekeken, en nog wel tot genoegen.

Met De wereld van Beau krijgt sterpresentator Beau van Erven Dorens compensatie van de SBS voor de weinig vreugde of kijkers brengende spelprogramma’s die hij moet presenteren. De wereld van Beau is wel op zijn wensen toegesneden. Het grappige is dat daarin zijn drama met mislukte programma’s weerspiegeld wordt. Zoals Beau met frisse moed telkens weer stelt dat zijn nieuwste quiz of talentenjacht voor de kentering in zijn carrière zal zorgen, zo stort hij zich in De wereld van Beau steeds opnieuw op onmogelijke uitdagingen. Gisteren was dat in zijn eigen woorden „een heel ingewikkelde manier om af te vallen”: twee weken alleen op een onbewoond Maleisisch eiland, zonder water maar met een mes, een vuurstaal, een noodtelefoon en drie camera’s.

Zoals te verwachten viel, lukte het hem net zo min als het Kanaal overzwemmen of een goede oudejaarsconference houden, maar ook nu kwam Beau weer een heel eind met zijn enthousiasme en inzet. Bovendien herken je de ware showman aan het hardop becommentariëren van eigen pogingen een kokosnoot te splijten, vuur te maken of vis te vangen. Als Robinson Crusoë die zichzelf moet filmen is het een voordeel dat je geen moment je mond kunt houden en bijna permanent in een staat van pathetisch zelfmedelijden verkeert. Ik keek met bewondering naar het consequent ensceneren van een nederlagenstrategie.

De zee, het overleven en het eigen camerawerk vormden ook voorname bestanddelen van het volgende programma, de reportage Terror at Sea: The Sinking of the Concordia. Binnen drie weken na de ondergang van de Costa Concordia zond Channel Four al deze compilatie uit van gesprekken met overlevenden, mooie animaties en vooral onthutsende amateuropnamen van wat zich die avond op het cruiseschip afspeelde.

Met duizenden toeristen aan boord kon het opduiken van zulk materiaal niet uitblijven. Interessant is dat bijna iedereen dacht dat het zou aflopen zoals met de Titanic, en wel volgens het scenario van de film uit 1997.

Op hun beurt zullen de filmbeelden van de Costa Concordia ook weer school maken. Zo zien we hoe de bemanning passagiers met zwemvesten aan op het dek van de reddingboten sterk adviseert om terug te keren naar hun hut, omdat alles volledig onder controle zou zijn. Het opvolgen van instructies door bevoegden bij een ramp is lang niet altijd de verstandigste strategie.

Niet voor niets is de naam van kapitein Schettino (ook mooi in beeld) binnen korte tijd het synoniem geworden voor een moderne, slechts op zijn eigen belang gerichte, slecht communicerende leider.

    • Hans Beerekamp