Mijn bodyguard-week

Whitney Houston is overleden, en in elk gesprek vertelden mensen dat aan elkaar. Geschrokken, gezien hoe jong ze was, en niet-verbaasd, als je aan haar verslavingen dacht. Je ziet het aankomen en tegelijkertijd verwacht je het niet.

Whitney Houston heeft een week van mijn basisschoolleven sterk beïnvloed – al wist ik toen nog niet van haar bestaan. Een oudere jongen uit mijn klas ontvouwde op een dag een nieuw plan. Hij had een of andere film gezien, en bood zich nu aan in een nieuwe functie: hij was te huur als bodyguard. Wij hadden nog nooit van dit illustere beroep gehoord, maar volgens de jongen was het behoorlijk stoer en belangwekkend, en waren enkel de meest koelbloedigen geschikt voor zo’n baan.

In de praktijk kwam er vooral veel achterna lopen bij kijken: zodra iemand zich beschermd wist door de diensten van de bodyguard, werd hij over het hele schoolplein op de voet gevolgd. Dit klinkt wellicht niet bijzonder aanlokkelijk. Toch was iedereen bereid om zijn knikkerverzameling, een behoorlijk aantal flippo’s en zijn laatste flesje Punica af te staan voor een pauze lang protectie. Niet dat we bang waren – het grootste risico op ons schoolplein bestond eruit dat je tijdens een verhit spelletje jongens-meisjes-pakkertje per ongeluk tegen een klimrek opliep. Maar het voelde goed om iemand te hebben die je continu in de gaten hield. Het voelde belangrijk.

Jammer genoeg had de jongen er een week later wel weer genoeg van om continu iemand in zijn nek te ademen (en daarbij viel het niet helemaal in goede aarde dat hij zijn taak tot aan de meisjes-wc toe serieus nam). De jongen nam per direct ontslag – mij in ernstige onzekerheid achterlatend over wie mij voortaan zou beschermen als ik mijn jas weer eens per ongeluk aan het verkeerde, nota bene benaamstickerde kapstokhaakje van een klasgenootje had gehangen.

Veel verder dan deze bodyguard-week kwam Whitney Houston niet in mijn leven. Ik kende haar liedjes als de liedjes die je nou eenmaal kent, afkomstig van een ster van vroeger. De eerste keer dat ik weer iets over haar hoorde, was gedurende haar laatste wereldtour. Ze kwam in het nieuws doordat ze de befaamde hoge noten niet meer haalde en het publiek de moeilijke stukjes liet zingen. Af en toe zong het publiek mee, soms was er boegeroep te horen, een paar keer liepen er mensen kwaad weg. Iedereen verlangde naar de ster van vroeger, maar de vergane glorie overheerste.

Had iemand haar daar maar tegen kunnen beschermen.

    • Renske de Greef